Tüm dünyada mavi bir mutluluk,
Bir nefes bahar yaşanırken,
Gökyüzü kırmızıydı,
Çiçek değil, zehir kokusu vardı Halepçe’de
Ve zalim savaşın,

...

Ey yolcu...
Gözlerime
Garip garip bakma
Okunmamış kitaplar
Var tonlarca

...

A nıyoruz seni elbette sevgiyle, duayla, o güzel sözlerinle her zaman
B abacığım eşi benzeri olmayan bana her daim sevgiyle yaklaşan ilk sevdam
A ğlıyor bazen, gülüyor.. kızındır bil ki sevgini ilk günkü gibi kalbin de taşıyan
M avişim duyuyorsun beni bir yerlerden, senin için af ile nur dilerim her vakit rahmandan


...

Yada kimleri ne kadar memnun ettin verdiğin bu sözden

Sen gülüp oynarken kendi dünyan da
Biliyor musun ki hala hazan ağlar benim baharımda
Yazmış ..kışmış artık hiç bir şey fark-etmiyor

...

kurbağalara benziyor içinizdeki değişken evrim ama daha koyu
ve daha siyah bir yanı var aslında gözlerinizden taşan öfkenin
aklıma öylece yer ediyorum sizi..

bütün bu çıkmazların savurduğu yaşam hatları

...

Sizin ölüm haberinizi ilk duyduğumuzda anlayamadık neler olduğunu. Ya da anlamak istemedik. Çünkü sizin bir ayda kazandığınız para ile aldığımız telefondan öğrendik ölüm haberinizi. Sıcacık evimizde düşünmedik istemedik sizin yer altında ne kadar üşüdüğünüzü. Bir avuç kömür için harcadığınız ömrü anlamamızı beklemeyiz bizden. Bizler sizin yer altında çektiğiniz acıyı anlayamayacağız.
Aileniz saatlerce aç susuz bekledi sizleri, rabbim hesabını sorarsa şahidiz. İlk anlar asla sizin öldüğünüzü düşünmediler, düşünmek istemediler. Oysa yine hakkını helal et diyerek çıktınız evinizden ve bugün de dönemeyebiliriz diye sarıldınız çocuklarınıza, onlara tekrar kavuşamayacağınızı düşünerek. Siz yer altındayken onlar da sizinle ölmeyi düşündüler bizler yine şahidiz. Zaman ilerledikçe ümitleri azaldı. Âmâ ya sağ çıkarsa benim babam, eşim dedi eşiniz ve sünnet davetiyesi cebinde olan çocuğunuz. Sizden bir haber alamadılar saatlerce….Saatler geçtikçe ümitleri de azaldı. Ve en son cesedine bari ulaşsam dediklerine şahit olduk. Gözyaşları yer altındaki yangını söndürmeye yetmedi.
Sağ çıkanlarınız beni bırakın Hasan’ı alın onun eşi hamile ben ölsem de sorun yok dedi. Ambulansın sedyesine yattığında botumu çıkarayım mı sedye kirlenmesin diyenleriniz oldu. Sağ kurtulup tekrar çalışacağım kredi borcum var diyenleriniz oldu. Biz ise yaşanılmaz bu ülkede deyip yine hayatımıza geri döndük. Hayatın telaşı yeniden sardı tüm bedenimizi.
Yine sizin hayatınızın bir karesine ortak olmayan insanlar sizin üzerinizden rant sağlayacak. Yine yürüyecekler sizin bir ömür boyunca sahip olamayacağınız sermayeyi kol saatinde taşıyanlar. Sizi dinlemeyen anlamayanlar sizin üzerinizden, ölümünüz üzerinden siyaset yapacaklar. Bizler sizleri hiç görmedik. Bizler fark edemedik. Çünkü hep yer altındaydınız. Ramazanda yaptığınız iftar ve sahur sofralarında tanıdık bizler sizi. Ve tanışıklığımız bundan öteye geçmedi. Öldünüz anlamadık. Anlayamayacağız ve kısa süre sonrada unutacağız. Sizler bir avuç (k)ömür için girmiştiniz yerin metrelerce altına.
Biz sizi göremedik. Evimizde ısındığımız doğalgazımız vardı bizim. Bizler her gün evden çıkarken helalleşmenin ne demek olduğunu anlayamayız. Beklemeyin bizden ahirette size komşu olmamamızı. Biz yerin yedi kat altında yanarken siz hak ettiğiniz adaleti ahirette sağlayacaksınız.

...

devlet memuruyuz

işe gitmez
işyerine gideriz


...

nerdeyiz
tekmelenirken
tokatlanırken
erkin çatalında kaşığında mı

...

Ateş ten yağmurlar yağmış toprak damlara,
Tutuşan evlerden yüzlerce ağıt yükseliyor,
Ne çare duymaz sağır sultanlar.



...

kömür dediğin şey ne ki
ömür diye didinliğin


ha bir varsın

...