Önümüzde şanlı bir gelecek var ancak.
Toprak uyanacak, tohumlar belirecek,
Gün gelecek, bu kalpler yeniden dirilecek.

Çetin yollar aşmak, bizim kadim sözümüz,

...

‎Gönül bahçen kurur  benzersin çöle
‎Sahranın tozuna dönersin bir gün
‎Dönüpte baktın mı ibretle küle?
‎Hüsranın narıyla, yanarsın bir gün.
‎

...

Soldu bahar, sustu her an.
Ne bir ses var, ne bir ferman,
Hasretini içtim gece.

Yıldızlara sordum seni,

...

Güzden kalan asmadaki üzüm tanesi gibi,
Gündüz içinde çıplak!
Saklanamadan yoktun!
Aç kalan açıkta kalan,
Can verenlerin içinde yoktun,

...

Takvimler suskun, saatler ağır.
Zaman, kapıya yaslanmış bir ihtiyar gibi
İçeri girmeye utanıyor.

Bugün günlerden senden sonra…

...

Gönlümü ısıttın günümü doldurdun
Son kalan bir yapraktım ağaç dalında
Sen beni yeniden tomurcuğa döndürdün

Akşam oldu yine hüzünlerdeyim

...

Sessizliğin çölünde unuttun sanki beni!
Firkat nasıl vicdansız, hasret nasıl da mahir
Dilden dile fısıldar, anlatır menkîbeni

Fahrunnisa, yılların yükü omuzlarımda

...

Günüdür emekçi kadının bugün
Sevgi saygı ile kat kat katlarız
Ünüdür emekçi kadının bugün

Emekçi kadınlar greve durdu

...

SAVAŞTA 1O.GÜN! "

Yüklenip yükün geceden
Uçuyor yine yüceden
Tonlarca bomba taşıyor

...

Oğuz Erden’in “İntihar Günlüğü” başlıklı şiiri, modern ve postmodern şiir estetiğinin kesişim noktasında duran, öznenin ontolojik statüsünü, dilin parçalanabilirliğini ve temsil rejimlerinin krizini radikal biçimde görünür kılan bir metin olarak okunabilir; bu nedenle şiiri yalnızca tematik düzlemde “intihar”, “melankoli” veya “varoluşsal bunalım” gibi kavramlarla sınırlamak yetersiz kalır, çünkü metnin asıl poetik enerjisi, öznenin varlığı ile dilsel temsil arasındaki bağın sistemli biçimde sabotaja uğratılmasından doğar.

Öncelikle metnin kuramsal zemini açısından bakıldığında şiirin temel dramatik ekseni, modern şiirin merkezinde yer alan kriz estetiğinin radikalleştirilmiş bir versiyonudur; modernist şiir, bilindiği üzere, bireyin parçalanmış bilinci ve modern dünyanın yarattığı yabancılaşma deneyimi üzerine kuruludur ve bu bağlamda T. S. Eliot, Arthur Rimbaud ve Charles Baudelaire gibi figürler, modern öznenin dağılmış bilincini şiirsel biçim içinde temsil etmenin yollarını aramışlardır; ancak Erden’in metni, bu modernist geleneğin iç monolog ve bilinç akışı tekniklerini devralmakla birlikte onları daha ileri bir noktaya taşıyarak yalnızca bilinçteki parçalanmayı değil, dilin kendisinin de parçalanabilir bir yapı olduğunu dramatize eder.

...