Göğün nabzı yavaşladı, güneş tutuldu içerde.
Bir vefakâr insan vardı o evde,
Kendi yüreğinin gölgesinde üşüyen,
Ama üşüdükçe daha çok sarılan hayallerine...


...

Kandilimin ışığı, gönlümün ilk çerağı sensin Nihal’im,
Perdeleri kaldıran sır, hakikate açılan hal’im.

Bakışların ufukta doğan kızıl şafak gibiydi,

...

Bir nefes alımı çalıp giderim.
Bıktım yalanlardan bıktım sözünden.
Hakkın rahmetine dalıp giderim.

Yalan dünya imiş sırlı bir gölge.

...

Can senin yanına gittim dün beyazdan örülü dört duvar kıyısında oturdum. Biraz üşüdü ellerim bir kaç dua okudum senle dertleştim biraz gözyaşı ektim toprağına en sevdiğin çicekleri diktim sol yanına beyaz gül papatya birazda menekşe kurumuş otlara kızmadım sakince aldım kenara onlarda dalında yeşermişti günü gelince dökülürmüş her canlı gibi biraz su ektim yağmurun gibi iyi gelmez ama çiçeklerin can suyuna ihtiyacı olur.


Mezarını temizledim ismin her harfini tek tek elimle sildim biraz güldüm biraz ağladım. Her şey iyidi gece oldu kalkamadım oturdum orda yanına sana baktım sabahın ilk ışıkları senin gibi taze ve güzeldi sanki gülüşün yüzüme vurdu, siyah bir kedi yanıma geldi sevdim bana baktı gitti. Bende gideyim dedim elim ayağıma dolandı düştüm yanına kaltım yine düştüm sol yanına. Yeniden sevdim senden izinsiz olmadı kırdım kırıldım denedim hep senin gibi güzel bakanlara olmadı sensiz hep hüzünlü kaldım

...

Gazzelilerin günahı ne diyorlar Nüklersizlik günah ..Tufan varsa kaderinde gemisizlik günah isyan...

Nemrut var dünyanda kanatlıları emrine sok...


...

suskunluğumuzun dilini
mutluluğu kim görecek ?
sis çökerken bakışlarımıza
yağmalanırken bulutlar
umutlarımıza kim su serpecek ?

...

Nihal Hanımefendiciğiniz bu karede,
doğanın sadeliğiyle zarafetin buluştuğu
bir ânın merkezinde…
Gün batımı gibi yumuşak

...

Güneş batarken,
altın renginde süzülen ışıklar hem gökyüzünü
hem de Nihal Hanımefendiciğinizin siluetini
zarifçe okşuyor.

...

Sana aşık olmak, dünyayı yeniden keşfetmek gibiydi. Önceden sadece bir yol olan kaldırım, şimdi seninle el ele yürüdüğümüz maceralı bir patika. Daha önce sadece bir ses olan kahkaham, şimdi senin neşene karışıp göklere yükselen bir melodi. Her şeyi yeniden adlandırdın; sıradanlık diye bir kelime artık sözlüğümde yok.
Bizim aramızdaki bu bağ, büyük sözlere ihtiyaç duymuyor. Bazen, oturup saatlerce konuşmasak bile, aramızdaki o sessiz anlaşma, binlerce cümlenin kuramayacağı bir köprü kuruyor. Gözlerime bakışındaki o küçük ışıltı, "İyiyim," demenin en samimi yolu.
Sen, hayatın bana sunduğu en büyük ve en tatlı şaşkınlıksın. Tıpkı kışın ortasında açan inatçı bir çiçek gibi. Her gün yeniden çiçek açıyorsun ve ben, o çiçeğin kokusunu içime çekmekten asla yorulmuyorum. Seninle kurduğumuz bu küçük, telaşsız dünya; işte benim sığınağım, işte benim sonsuz yazım. Ve bu hikâyenin her satırını, seninle birlikte yazmaya devam edeceğim.

Hüseyin TURHAL

...

hiç kimseydi yüzün
ısıttım olmayan ellerini
isimsiz dualarla
sen
ben varmışım gibi güldün

...