Bu anıyı defalarca yaşamak isterdim...

Bu günlerde içimde bir sıkıntı var.
Beni en çok mutlu eden olaylar artık olmuyor...
Artık e-postadan da cepten de sevgi mesajları alamıyorum...
Gönderdiğim mesajlara da yanıt alamıyorum...

Neler oluyor? ? ? ? ?
Bu anlamsız ilişkinin sonu mu? ? ? ? ?
Belki de öyle...
Artık kabul etmek gerekir...
İstanbul’da oturan birinin Ankara’da yüzünü bile görmediği bir kızı olur mu?
Bunu zaten baştan beri benden başkasının mantığı almadı.
Kimseyi inandıramadım içtenliğime...
Kızımın içtenliğine de...
Ama kendimi çok güzel inandırdım...

Bu işin sonu yok...
Bu işe olması gerektiği şekilde bir son vermeli...
Kızıma yazmalıyım bunları…
Kızıma mı demişim?
Yani “kızım” dediğim o hanım kıza...

Bunları düşünerek oturdum bilgisayarımın başına.
Her zaman yaptığım gibi önce posta kutumu açtım...
Yine abonesi olduğum birkaç çevrim içi broşür,
Spam denilen e-postalar.
İlgilenmeden silinebilecek e-postalar v.s.
Zaten şu an posta kutumdaki tüm e-postalar öyle...
Hepsi de okunmadan silinebilecek gönderiler...
Hepsi fasa fisodan şeyler...
Siliyorummmmmm...

Fakat o da ne?
Bir e-kart
Tekrar tekrar okudum...
“Arzu size bir E-kart gönderdi...”
Aynen böyle yazıyor…
Hemen açtım!

“Babacığımmmm
Dünya tatlısı canımmmmm babişkom
Benim canım bitanecik babacığımm internet bağlantım artık var.
Siziiiiiiii çoooook çook seviyorum.”

Defalarca okudum bu sözleri...
Defalarcadan da fazla...
Gözlerim yaşararak
Manzara resmine bakıp daldım gittim...
Bulutlara...
Kıvrıla kıvrıla akan dereye...
Baktıkça bulutların arasında uçan bir melek görüyorum...
Bana doğru sesleniyor

“Babacığımmmm
Dünya tatlısı canımmmmm babişkom
Benim canım bitanecik babacığımm internet bağlantım artık var.
Siziiiiiiii çoooook çook seviyorum.”

Kıvrıla kıvrıla akan dereye bakıyorum...
Dereden elini kaldırarak bana sesleniyor...

“Babacığımmmm
Dünya tatlısı canımmmmm babişkom
Benim canım bitanecik babacığımm internet bağlantım artık var.
Siziiiiiiii çoooook çook seviyorum.”

Gözümü E-karttan ayırıp başımı ellerime dayayıp düşünceye dalıyorum...
Yine o ses...

“Babacığımmmm
Dünya tatlısı canımmmmm babişkom
Benim canım bitanecik babacığımm internet bağlantım artık var.
Siziiiiiiii çoooook çook seviyorum.”

Ben değil, herkes yanılıyor...
Benim kızım başkadır...
Bizim sevgimizin dünyada hiç benzeri yok…
Bir örneği yok.
Ama en gerçek sevgidir bizim sevgimiz...
Bir kerecik bile doyasıya sarılamadığım…
Karşıma alıp doyasıya yüzüne bakamadığım...
Ne kadar sevdiğimi yüzüne karşı söyleme fırsatı bulamadığım...

Öyle de olsa...
Veya olmasa da
Başkadır benim kızım...
Bir melektir o...
Hiç yüzünü göremesem de...
Hayalimde görüyor olacağım...

Sen bir tanesin melek kızım...
Yüzü güzel, gönlü güzel kızım...
Bahtın da gönlün gibi açık olsun
Tüm güzellikler seninle olsun...
Yüzünden gülücükler eksilmesin...

Bu babacığını unutma kızım...
Arada kısacık da olsa sevgi mesajlarını eksik etme...
Bu mesajların benim için çok değerli
Dünya tatlısı...
Meleklerden bir melek kızım...

Babacığın seni çok seviyor.

Kadir Tozlu
20.09.2003