Boyun posun devrilsin
Türk'e kefen biçiyon
Boyun posun devrilsin

Tuttuğun o put ya çan

...

İnsanlığa zahmetin
Boyu posu devrilsin!
Şu bitmeyen zulmetin
Boyu posu devrilsin!

...

Yasayla çizilmez kaderin izleri.
Bir göz var, bakmaz yüzüne özle,
Derin suskunlukta saklı gizleri.

Taş duvar ardında yankılanan ses,

...

Dertlerin sunduğu

Duyulmaya hazır feryat devam ediyor.


...

Boynu bükük yiğitler, utangaç bakışlar
Irzına geçilmiş toprağın ter kokusu
Sussan korkak, konuşsan hain! derler korkusu...

Bi tuhaf memleket, ölünmüş, can alınmış

...

diriltti ruhumu manidar bir haşrın sadası..

yandım!
bekler yüreğimi mahşerde Rasül(a.s.m)'ün merhabası..


...

İçenleri aptal bellerdim
Ayrı tutardım kendimi
Şimdiyse anılara boğulurum

Gözüm dolar ara sıra

...

Tarihte zorun, ateşte korun rolü;derisinde dağlanarak sınandı insanlığın!
barış çubukları tütmeden,mızraklar filizlenmeden
savaş tamtamları sağırlaştırdı;sultanları
sultanlar,sultalarına aldı koca kıtaları…
körleşti gözler,kana susadı dudaklar!

...

...

Okul duvarının ardındaki unutulmuş aralığın dili vardı artık çürümüş düzenin şifresi gibi kokuyordu. Umut nefes aldı ama o nefesle bilgi değil, bir papatya içeri sızdı. Papatya mıydı? Belki. Ama belli ki sistemin burnuna dayadığı kokusuzlukla tartışıyordu. Kalbi kıpırdadı. Kimse fark etmedi çünkü duygular müfredata dâhil değildi.
“Bu sınıfta çiçek açmaz,” diyordu içindeki toprak sesi. Tahtadaki yazı soldu. Gülmek isteyen harfler susmak zorunda kaldı. “Çiçek açamazsın burada” sesi, kurallar defterine yazılmamıştı ama çantasına sinmişti. Camlar kapalıydı ama rüzgâr kapıdan değil, parmak arasından geçti. Umut’un saç telini okşayan şey ders değilduyunun devrimiydi.
Defterini açtı, kalemini oynattı ama yazmadı: çünkü kelime bu rüzgarı anlatmaya yetmezdi. Bir çizgi attı. Çizginin altında sessizlik vardı, üstünde fısıltı. Öğretmen geldi; sesiyle değil, sessizliğiyle durdu. Çizime bakarken “Bu ne?” dedi. Umut cevap vermedi çünkü bu çizim bir soru değildi. Ellerinde titreme vardı. “Şimdi” geldi, kelimeden önce. Yağmur yoktu ama gök gürledi. Defterin kenarı dalga dalga kabardı. Arkada biri kahkaha attı; Umut içinden “Ben bir şimşek sesi duyuyorum” dedi. Öğrenciler sıraya vurdu; ama Umut sıranın altına ritim gömdü. İçindeki çığlık sahneye çıkmak istemedi. Bir süre daha fısıltı kalmak istedi. Gül kokusu geldi; ama okul bahçesi inkâr etti: “Biz burada beton kullanırız.” Gül mührünü kokladı. Boya kokusuyla gül çarpıştı; duvarda sessiz bir savaş başladı. Bu savaşın silahı kelime değil, duyuydu. Gül bir anıydı. Belki anne eli, belki rüya sesi. Umut gözünü kapadı. Kokuya bastı.
Sınıf kalabalıktı ama yalnızlık arttı. Duvarlar yaklaştı ama içindeki gül geri çekilmedi. Defterde yazı yoktu ama düşüncede yankı vardı. Sınıf artık sistemin zindanı değil duygunun arkeolojik alanıydı. Gül mührünü göğsüne bastı. Sessiz bir çığlıkla mühürlendi. O gül konuştu. Umut dinledi. Sistem sustu. Ve o gün Umut ilk defa öğretmenini değil, gülü anlamakla geçti sınavdan.


...