Yıl 1993 – 1994,
Okutuyorum aynı sınıfı,
Yeni öğretmenler geldi okuluma,
Yozgat’tan Burdur’dan Elazığ’dan…


...

1992 – 1993 öğretim yılı,
22 Ekim Cuma günü,
Bin ev dört yüz dükkân,
Kül oluyor Lice’de…


...

Sorguluyorum ben beni,
Yüreğimi beynimi…
Yıl 1992,
Atanmışım baraka bir İlkokula…
Müdürümün kahkahası,

...

Saat sabahın dördü,
Mışıl mışıl uykuda,
Ülkemde insanlarım…
Kimi renkli rüyalarda,
Kâbuslarda kimileri…

...

Oltaya hemen atlayana derler sazan

Ali karakaya

...

Münafığın takiyesi
Bir saltanat hikayesi
Üç şehirli kasr'ül beyza

Zulmün açılan perdesi

...

Bir pencere arkasında.
Yitik öykülerin ,
Karalar baglayan sevdası kalır avuçlarda.
Hava yine kara kış,
Beyaz bir düş..

...

-“Yazılır, hem de çok güzel olur.”
-“Alalım o zaman her fotoğrafı karşımıza, yazalım ne gelirse aklımıza.”
-“Yooo! Bunlar siyah beyaz fotoğraflar, elli altmış yıl öncesinden, geçmişten günümüze yaşayan antika eserler gibidir, değerini anlayan anlar.”
-“Nereden geldi aklına fotoğrafların altına dizeler sıralamak, manzum öyküler gibi şiirler yazmak?”
-“Öğretmenlik yıllarımda “öykü” konusunu işlerken okuduklarım içinde doktor yazar Muzaffer Hacıhasanoğlu’nun beni de adeta çarpan bir öyküsü vardı: BİR FOTOĞRAF CANLANIYOR. Bu öyküde yazar elektrik direğine onarım için çıkan bir işçinin cebinden düşen aile fotoğrafına bakarak fotoğraftakilerin ağzıyla bir aile dramını anlatır. O öyküyü hiç unutmam. Böyle siyah beyaz, az bulunan aile fotoğraflarını görünce içimden bir şeyler yazmak gelir. Bu bir bakıma özlemin, kederin ya da fotoğrafa göre sevincin anlatımıdır.”

...

Ne diyeyim bey sana Allah hayrını vere
İçimiz kan ağlarken delice de gülüştün
Ne diyeyim bey sana Allah hayrını vere

İki kelam söylerken birinciyle çeliştin

...

Titrek beyaz benekler yere düşüyor yere.
Bulutların ardından sabah ağaracak tan;
Tipiye dönmüş rüzgar, eser durur boş yere.

Semada dolaşan o pamuk tarlalarından,

...