Karanlık çökerse çöksün üstümüze,
Bir ışık yakarız yüreğimizle.
Yollar uzasa da, rüzgâr sert esse de,
Biz buradayız, aynı düşte.

...

bazen kimsesizlik kapımı döver,
sesim yiter, dilim yutar,
elim saklanır,
açamam yüreğimin kapısını,


...

Yitti gerçeklik ve bittim ben. 
Anlamadım, anlamadılar.
Beyhudeydi anlamalarını beklemek,
Olmayacak bir hayalin peşinden koştum öylece.
Yandı yüreğim,

...

Bir akşam, sessizlik usulca omzuma dokundu;
Adımı bile anmadan geçen hayatı seyrettim.
Gökyüzü yıldızlarını bir bir toplarken,
Ben içimde eksilen umutları sayıyordum.

...

Bir tıfl-ı bîgünahım senin yanında,
Bezm-i elestte de buluştuk mu hiç?
Didelerine bakıp gülüyorum da,
Nûr-ı sîmân ile hemhal olduk mu hiç?

...

Yılları öğüttüm geleceği düşleyerek
Ne baharlar, ne yazlar yüzü görebildim
Ne de çiçekleri koklayabildim sen diye
Kendimi verdim anason kokulu gecelere
Son çarem dediğim ayyaş sokaklar

...

çok eski bir yol
kirli, taşlı ve nice çukur
yine de arzu dolu gözlerle
s/öz öldüren adamlar
bağ/daş kurmuş üzerinde

...

Bazen alır başımı giderim,
denizin tuzunda saklı bir hatıraya,
rüzgârın kanatlarında taşınan ...


...

Bir akşamüstüydü... Her şeyi mahvetmek için yemin etmiş gibi bana saldırıyordu.
Sonra sessiz kaldığımı görünce daha da saldırdı. Ben de biraz daha bekledim. Merakımdan değil; bir insan, hayatımı mahvetmek için gerçekten bu kadar düşmeye değer mi diye düşündüm.
Sonra baktım ki yanlışlıkla bile dilimi ona sürtsem, bir ömür pişman olacağım. Artık karşılık vermek bir yana, onu muhatap bile almamam gerektiğine emin oldum.
İşte tam orada her şey koptu. Sanki yüreğim patladı, beynim kanama geçirdi, bütün sinir sistemim felç oldu. Ama yine de onun, bir zamanlar sevdiğim insan olduğunu hatırlıyordum.
O an, sanki bir makineye bağlıydım da birileri gelip o fişi çeksin istiyordum. O kadar çok istiyordum ki... Oysa hiçbir cihaza bağlı değildim. Sadece yüreğimden onu tamamen kaybetmiştim. Gönlüm ne kadar kabul etmese de, zihnim her şeyi bitirmişti.

...

Şakaklarıma sessizce çöken aklarla,
zamanın bana
imza attığı yerden konuşuyorum artık.

Elimdeki bir kalem değil

...