Gökyüzü anlatır ışıldadığında
Toprak anlatır kokarken buram buram
Ben anlatırım dinlersen,
Hayalinde canlanır anlatırım
Rüyalarinda anlatırım

...

O an 'sevgini gözlerinden okumak varken''diye geçiriyorum içimden.

Uysal ve acelesiz…
Kal öyle
Doya doya

...

Ne diyeyim bilmem gurbet el sana
Aldın birer birer sevdiklerimi...
Yemin etme boşa inanmam sana
Yanlış ettin doğru bildiklerimi...

...

Yokluğun kurşun sıkıyor
Hep alnımdan vuruyor
Bir bilsen, ah bilebilsen
Gözlerinle görebilsen
Unuturdum tüm acılarımı

...

Mavi denizlerin
Sahillerin de
Yürürken beraber
Martılara simit atacağız
Belkide mutlulukla

...

Söylesem inanmazlar
Çok
Canı yananı görünce
Kendim sanıyorum
Anlatılamaz o duygular

...

(Kuş ve insan)


Üzülme sakın dostum
Düşürme başını

...

Herşey yakın sanki, bir tek sen uzaksın bana.
Samimi duygularımla açtım elimi Mevlaya
Sen de anlayıp da, bir şans versen bana.

Kendimden vazgeçtim sevmeni umarak.

...

-“Yazılır, hem de çok güzel olur.”
-“Alalım o zaman her fotoğrafı karşımıza, yazalım ne gelirse aklımıza.”
-“Yooo! Bunlar siyah beyaz fotoğraflar, elli altmış yıl öncesinden, geçmişten günümüze yaşayan antika eserler gibidir, değerini anlayan anlar.”
-“Nereden geldi aklına fotoğrafların altına dizeler sıralamak, manzum öyküler gibi şiirler yazmak?”
-“Öğretmenlik yıllarımda “öykü” konusunu işlerken okuduklarım içinde doktor yazar Muzaffer Hacıhasanoğlu’nun beni de adeta çarpan bir öyküsü vardı: BİR FOTOĞRAF CANLANIYOR. Bu öyküde yazar elektrik direğine onarım için çıkan bir işçinin cebinden düşen aile fotoğrafına bakarak fotoğraftakilerin ağzıyla bir aile dramını anlatır. O öyküyü hiç unutmam. Böyle siyah beyaz, az bulunan aile fotoğraflarını görünce içimden bir şeyler yazmak gelir. Bu bir bakıma özlemin, kederin ya da fotoğrafa göre sevincin anlatımıdır.”

...

bezenmiştin o sırada elma gibi delikleri olan nahoş bir
hadise tünedi horoz
öttü sen bakışmaya gittin katarlar mecusileri getirdi binlerce
hala elma kokuyordun bardağında ölüm
yudumlarken

...