Haftada bir gün açılacak olan, öğretmenler koro çalışmalarına katılmak cazip bir fikirdi. Emekli öğretmen olarak, üç yıldır adını duyduğu ama bir türlü denk gelmeyen ’’meslek ve ilgi odaklı sosyalleşme’’ ve hoş vakit geçirme isteği talebi bugün ayağına kadar gelmişti nihayet. Bir kez daha baktı davet görseline. Bu fırsatı değerlendirmeliydi.

Kursun başlayacağı bildirilen saatten yarım saat kadar önce Halk Eğitim Merkez binası önünde. Ama kimsecikler yok. İlginç olan şey konu ile ilgili danışmada da kimsenin bilgisinin olmamasıydı. Biraz oyalandı, bahçedeki ağaçları yoldan geçenleri inceledi.. Bir kez daha davetiyeye bakma ihtiyacı hissetti. Saat tamam, gün tamam, koro şefi, sanat yönetmeni...
Bir daha baktı ’’bu isim hiç yabancı değil ’’Gürkan’’
Yeşil gözlü, sarı dik saçlı, yıllar öncesinden sevimli o biricik öğrencisi geldi gözünün önüne. İlkokul birinci ve ikinci sınıftan...Yok dedi o değildir isim benzerliği olabilir...
Davetiyede tam da belirtilen saatte, koro çalışmalarının yapılacağı kapı açıldı. Birer ikişer gönüllü katılımcılar girmeye başladılar..

Salonda en arkaya geçmek istedi. Fakat nasıl olduysa önlerde bir yere oturabildi.. Piyano ve büyükçe bir sehpa salonun önüne karşılıklı yerleştirildi. Üç müzik öğretmeninin hazır olacağı söylenmişti. Koşuşturanların yüzlerine dikkatli bile bakmadan yüreğine düşen sevgi, heyecan karmaşası ile gördü ki isim benzerliği değil, öğrencisiydi yine dik sarı saçlı, yeşil gözlü, sempatik ve yakışıklı olan...Anne babaya çocuğu, öğretmene öğrencisi hoş görünür ya. ’’Hiç değişmemiş’’ dedi gözlerini kaçırarak. Öğrencisinin küçüklüğü geçti gözlerinin önünden. Utangaç halleri, sevimli gülümseyişi. El örgüsü kalın mavi hırkasını sıcaklasa da sırtından çıkarmayışı..

Salona göz gezdirdi ’’tanıdık var mı’’ diye. Yaşları kendi öğrencisi gibi genç öğretmenlerden oluşuyordu katılımcılar.
Genç müzik öğretmenleri bu arada hazırlıklarını tamamlayıp yerlerine oturdu... Kendilerinden bahsettiler öncelikle. Öğrencisi de yakında baba olacağından...Duygulandı. Öğretmeniydi ama annelik bağıyla da mı bağlanmıştı veya yaşlılık duygusallığı mıydı bu durum...

’’Müzik kulağım fena değil ama ses yıllar içinde yoruldu’’ dedi, içinden yeni katılımcıların ses ve müzik kulağı tek tek tespit edilmeye ve tanıtılmaya başlandığında. Sonra aklına lise yıllarındaki okul müdürünün de öğretmenliğini yapmış olan kıdemli bir öğretmenin okullarına tayin edildiği, okuldaki bazı hocaların ’’bizim mesleğin zor yanı budur’’ dediklerini hatırladı...Okul müdürü kendi öğretmeninin amiri olmuştu...Bir kaç ay sonra ya emekli olmuş ya da başka bir yere giderek okullarından ayrılmıştı gerçi müdür beyin öğretmeni...

Fakat şimdi benzer bir durumla karşı karşıya. Az sonra sıra kendisine geldiğinde ses verecek, bir zamanların minik öğrencisi öğretmeninin sesinde veya hatalarında düzeltmeler yapacaktı...Veya aykırı bir sesle kendi kendini suçlayacaktı ilerisi için öğrencisinin emeğini ziyan edebileceğini düşünerek.

Zaman içinde ’’bu kurs, elzem mi acaba’’ dedi, yine kendi kendine. Düşündü... Değildi elbet. Bocalamaya da hiç gerek yoktu.
Ani bir kararla yavaşça süzüldü kalabalığın arasından. Ne oluyor gibisinden bakana ise

’’koro değil, sadece müzik faaliyetlerine dinleyici olarak katılmaktı amacım’’ dedi.
Karanlıkta kaybolurken dudaklarında asılı kalan; na na naaaa naaaa ile...