Beyaz kireçle boyadığı iki göz evin kapısının eşiğine bırakılmış, üzeri başka bir melamin tabakla kapalı duran kaptaki kokuyu alır gibi oldu. Şaşırmayışının sebebi; burada komşuluğun halen devam eden bir imece biçimi oluşuydu. Birileri yalnız yaşayan şezlongcuya yemeğinden bir hisse bırakmıştı akşamın loşluğunda. İnce demir sacdan kapıyı araladı kulak tırmalayan gıcırtısıyla. Buzlu camın çok da estetik olmayan alüminyum korkuluğuna sıkıştırılmış kağıt parçasını aldı eline içeri girerken. Elinin alışkanlığıyla lambanın düğmesini bir çırpıda bulup yaktı. Parmaklarının arasında hışırdayan şeyin elektrik faturası olduğunu anlaması için uzağa yakına götürüp getirdi odaklanıncaya kadar. Manisa’daki tapu müdürü oğlunun telefon bankacılığında otomatik ödeme talimatıyla ödeniyor olsa da, diğerlerinin yanına, biriktirdiği ayakkabı kutusunun içine koydu.

Asma yapraklarla tepesi himaye altına alınmış, kargıdan kamelyasının altına yerleştirdiği tahta masa ve sandalyesine doğru elindeki siyah poşetle yürüdü. Tekrar içeri girip mutfaktaki ahşap terekten bir kayık tabak bir de teke boynuzuna saplı kör bıçağını alıp geri döndü. Biraz kavun biraz peynir dilimledi. Tam oturup rakının kapağını çevirirken, kapının eşiğinde unuttuğu hissesini gördü. Dizine ellerini koyup kendinden destek alarak yarı bükük beliyle ağır aksak eğilip aldı tabağı ve yarım tur dönüp masaya koydu onu da. Oturdu tekrardan. Kaldırdı kapağı, araladı nemli peçeteyi. Buram buram kokan baharat kokusunun esansı zihninde geçmiş yazlara kısa bir zaman yolculuğu yaptırırken mırıldandı:
- Arnavut ciğeri ha! Vay be uzun zaman oldu yemeyeli.

Yakınlarda çok fazla yerleşke olmayışından dolayı ışık kirliliğinin en az olduğu nadir mahallelerden biriydi burası. Toplanmadığı için artık esmerleşmiş üzüm salkımlarının arasından Samanyolu belli oluyordu. Bir an başını göğe kaldırıp dikkat kesildi yıldızlara. Kaşları çatıldı. Alnındaki birkaç boncuk terin birisi acele etmeden şakağından aşağı doğru kaydı. Başını bir türlü aşağı eğemedi. İki sandalye vardı masada. Ve sadece kendi olmalıydı. Ancak karşı sandalye boş değildi. Karanlık bir silüet oturmuş, sabırla başını eğip ona bakmasını bekliyordu. Yutkunamadı şezlongcu. Ama korku da mutluluk gibi çoktan yabancılaştığı bir his olmuştu. Soğuk kanlılık değildi üzerindeki hal. Sadece bilinmezin uyandırdığı merak dürtüsüydü besbelli. Tam o esnada kulağının dibinden teğet geçen sivrisineğin tiz ve dalgalı sesi bütün sükuneti düpedüz yok etti. Artık bir aksiyon olmalıydı gibi geldi. Eli nemli havada rakı şişesine doğru uzandı istemsizce. Havada süzülürken parmakları, silüet uzanıp tuttu bileğinden. Tüyleri diken diken oldu. Tenine dokunan bu şey her neyse derisini urgan gibi sıkıyordu adeta. Başını eğdi kabullenmişçesine bu muammalı çekişmeyi. Buğulu bir sesle silüete bakarak;
- Bir şey soracağım? dedi…