Ruhun Şarkısı ve Egonun Yankısı

İlişki nedir, bilir misiniz azizim?
İnsanın içini bir uçuruma dökmesi gibidir. O uçurumda yankılanan sesinizi duyan, sizi asla yargılamayan ve sessizce tutan kişiye ilişki dersiniz. İnsan, içindeki karanlıklarla ve aydınlıklarla çıplak kalabilirse eğer, ancak o zaman gerçekten var olur bir diğerinin yanında. İlişki, bir tür şeffaflıkla taşınır; içtenliğinizin görünmez iplerinden dokunmuş narin bir ağdır.
Ama dışı paylaşmak?
Ah, o sadece bedenin cilveli bir oyunudur. Ruhun bir köşede sessizce oturup izlediği, iki tenin geçici bir valsi. Bedeni öncelik kıldığınız her “biz”, bir yalanın dansıdır. Ruhun olmadığı her yakınlık, sonsuz bir kalabalığın içinde yankılanan sessiz bir yalnızlıktır. Ruhsuz bir temas, sadece egonun törensel bir maskesidir. Ego, o kabuğuyla dokunur; kırılmaz, değişmez, dönüşmez.
Peki ya ayrılık?
Ayrılık, ruhun penceresinin kapanmasıdır, azizim. İçinizde bir zamanlar ışık saçan o kıvılcımın kararmasıdır. Gözlerinize baktığında sizi gören o kişi, artık herkesleşir. Bir zamanlar iç dünyanızın yankılandığı o yürek, bir anda sağır bir duvara dönüşür. Ayrılık, içinizdeki odanın kapısını kilitleyip anahtarını karanlığa atmak gibidir.
Bazıları ilişkilerini altınlarla, parayla ya da tenin kısa ömürlü zevkleriyle süsler. Oysa bilmezler ki ruhsuz bir bağ, kurumuş bir yapraktan farksızdır. İnsan, kendi ruhunu takas ettiği anda köleleşir. Bu kölelik, yalnızca bedene hizmet etmekle kalmaz; aynı zamanda egonun tahtına bir kurban daha bırakır.
Ruhunuzu açlıkla terbiye ettiğinizde, bedeniniz efendiniz olur. Bedenin efendiliği ise asla doyurmaz; daha çok ister, daha çok tüketir ve sonunda sizi geride bir avuç boşlukla bırakır. Ruhunuzu paylaşmadığınız her temas, sizi biraz daha eksiltir. Ve sonunda, ruhunuzu aç bırakmanın bedelini ödediğinizde, bedeninize hapsolmuş bir hayalete dönüşürsünüz.
Ah, azizim, içindeki ışığı söndürenler…
Ego kabuğunuzla ne kadar uzağa kaçarsanız kaçın, her adımınızda kendinize esir düşersiniz. Oysa cesaretle ruhunuzu açtığınızda, hakikatinizle dans ettiğinizde, işte o zaman gerçekten yaşarsınız. Bir başkasında kendinizi bulabildiğiniz her an, bir mucizedir.

Ve ancak o zaman, azizim, gerçekten bir “biz” olabilirsiniz.

Aşkl ile.