1. Yumuşak Ses
Sevgili Ben,

Bazen hayatımıza öyle insanlar giriyor ki, fark etmeden onların rengine bürünüyoruz.
Ne onların yükünü taşımak bizim işimizdi, ne de onların sessizliğini kendi içimizde taşımak zorunda kaldık.

Belki çok bekledin. Belki çok affettin.
Ama yaptığın tek şey, kalbinin ne kadar geniş olduğunu göstermekti.
Bu bir zayıflık değil, senin en insani yanın.

Şimdi biliyor musun?
O gidenlerin ardından kalan boşluk, seni eksiltmiyor.
Tam tersi, sana nerede durman gerektiğini fısıldıyor.
Kendi sınırlarını öğrenmek de bir büyüme şekli.

Artık gece olduğunda kendine kızmak zorunda değilsin.
O sessizlikte duyacağın tek şey, “İyi ki vazgeçtim” olsun.
Çünkü kendinle başa kaldığında, aslında ilk defa güvende hissedeceksin.

Birini affetmek, onun yaptığını onaylamak değil.
Kendini özgür bırakmaktır.

Sakin ol. İyileşiyorsun.
Ve bu sefer, kendi yanında kalıyorsun.

---

2. Sert Ses
Sevgili Ben,

Yeter artık kendini kandırma.
O insanı “belki değişir” diye taşıdığın her gün, kendinden çaldığın gündü.
Sana yalanı nefes gibi kullanan biri için vicdanını zorladın.

O gittiğinde eksilmedin.
Eksildiğini sandığın şey, aslında sırtından attığın yük.
Ve o yükü bu kadar uzun taşıdığın için kimseye değil, kendine kız.

Artık mazeret yok.
Gece ışık söndüğünde duyduğun ses onun değil, senin.
Ve o ses diyor ki: “Bir daha asla.”

Kendinle başa kalmak cezan değil, şansın.
Çünkü ilk defa kimseyi kurtarmak zorunda değilsin. Sadece kendini.

---
14 Mayıs 2026
İzmir’den...