Bir baktım uzaktan, Biri geliyor,
Kalbi dudağında koşuyor.
Şevket dedi: "Ne oluyor?
Gözlerim mi yoksa yanlış görüyor?"
Dedim: "Şevket koş, ortama yeni geliyor."

Şevket bu, durur mu hiç? Hemen koştu yanına
Şevket dedi: "Hoş geldiniz."
Kadın dedi: "Hoş buldum."
Dedim: "Ne olacak acaba birazdan?"

Şevket dedi: "Merhaba, ben Şevket."
Kadın dedi: "Ne gerek var tanışmaya?"
Dedim: "Ne oluyor? sanki buzdolabı bu!"

Ama bu Şevket...
Şevket demek, Edebiyat demek!
Şevket dedi: "Kusura bakmayın lütfen,
Biraz heyecan yaptım sizi görünce."
Kadın dedi: "Niye ki?"
Şevket dedi: "Lütfen dikkat et kendine;
Ay ışığı dökülmüş kirpiklerine, Düşmesin
Diyecektim yere..."

Kadın dedi: "Ne olur ki düşse?"
Şevket dedi: "Alimallah!
Sonra herkes ’Şiir gelmiş’ der sokağa,
Yalın ayak koşar yanına."
Kadın dedi: "Şair misin, yazar mı?"
Şevket dedi: "Ne şair ne yazar."

Kadın dedi: "Peki, kimsin sen?"
Şevket dedi: "Tut ki kırılgan bir rüzgârım, Kirpiklerinden incitmeden öpen."
Baktım ki kadın çözülecek gibi,
Haydi Şevket," dedim, "yola devam!"

Bir baktım,
Sözler gelip kadının yüreğine dokundu,
Sanki ağlayacakmış gibi oldu.
Kadın dedi: Var mı Böyle seven bu zamanda?
Şevket dedi: "Sana bakıyor karşında."

Dedim: "Ne oluyor? Şevket benden hızlı çıktı!"
Şevket dedi: "Bu işler edebiyat ister.
Kadın dedi: "Elimi versem tutar mısın?
Yokuşlarda düşsem yaramı öper misin?"

Dedim: "Ne oluyor? Kim kime yürüyor?"
Şevket dedi: "Hem elini tutarım
Hem yüreğini avucumda taşırım.
Olur da belki düşersen,
Hangi yaran çok kanarsa önce ondan öperim."

Bir baktım, kadın sarıldı boynuna,
Şevket öpüyor saçlarını orada.
Dedim: "Ne oluyor?"
Şevket dedi: "Yarın sıra sende,
Haydi göster kendini bize..."

Keşke demeseydi, neler oldu neler
Devamı belki bir gün.

Onur Altınok

Bu ve önceki mahalle hikâyeleri, tamamen gerçek Hayat hikâyelerine dayanmaktadır. Olayların geçtiği Şehir ve mahalle isimleri, kişilerin gizliliğini
Korumak adına saklı tutulmuştur.
Okurlarımın bilgisine sunarım.

Saygılarımla..."