Bugün senin doğum günün.
Anneanneme annemin doğum günü ne zaman diye sorduğumda, 10 Aralık demişti.
"Ötekilerin doğduğu günü hatırlamıyorum ama annenin doğduğu günü hiç unutmuyorum.
İlk çocuğumdu." diyerek gözlerinde derin sevgi uzaklara dalmıştı.
Gözlerinde o sevgiyi, ışıltıyı görmüştüm. Annemi ne kadar çok sevdiğini anlamıştım.

Evlat zaten sevilir ama annem başka sevilir doğrusu.
Altın rengi bukle bukle saçlarıyla, deniz mavisi gözleriyle, o bembeyaz teniyle dünyaya bir melek inmiş sanki.
Rönesans resimlerinin o altın saçlı bebeklerini anneme bakarak resmetmiş olmalılar...
Dedemin Ayyüzlüm dediği kadar var.


Öylesine güzel bir bebekmiş.
Büyüyünce gözleri bal rengine dönüştü ama saçı altın rengi kaldı.
Güzel yüzü ise ay gibi dolunaydı.
Belki buydu babamı ona ilk bakışta âşık eden...
Annem 17 babam 19 yaşında, bir ömür birlikte geçti.
55 yıl yarım asır sürdü mutlulukları ve aşkları.
Annem kalan yirmi yıl sonrasına kadar babama sadık kaldı. Yirmi yıl sonra tekrar vuslatları...
Artık kabir aleminde birlikteler. Ve rüyalarımda...
Onları gençlik halleriyle yine birbirine âşık, annem çok güzel babam çok yakışıklı görüyorum.
Hasretimi rüyalarımda gideriyorum.

Her daim görebilsem onları...
Özledim ikinizi de... bir vuslat özlemi sardı sinemi.
Yanınıza gelesim var.

Bugün senin doğum günün anneciğim.
Kutlu olsun ayyüzlü gül güzeli.
Kabriniz nur ile dolsun.