Ne kanun gerek ne bir yasa,
İnsanoğlu önce kendini yargılasa!...

Aile olmak güzel bir olgu.
Aile olmak, o aileyi korumak, birlik olmak, kolay birşey değildir.
Hataları görmezden gelmek, ufak kusurları affetmek gerekir.
Geçim zorluklarına tahammül zorunludur.
Bazen iktisat etmek, bazen keseyi açmak gerekir.
Anne baba çocuklar dede nine en büyük servetimizdir.
Hep birlikte bir ömür geçirmeyi hayal ederiz.
Sünneti düğünü kınası askerliği çeyizi derken bir ömür veririz ailemize.
Her aile böyle olmak ister.
Torunlarının müruvvetini görüp vefat etmek dilekleridir.
Ne mutlu bu olguyu yaşayabilenlere.
Ancak her aile böyle olamayabiliyor.
Bazen yıkılıyor o mutlu yuvalar.
Nefsani hevesler için, kıskançlıklar, gereksiz kaprisler, vefatlar, zamansız boşanmalar.
Bazen talihsizlikler oluyor ve aile dağılıyor.
Kurtarma çalışmaları sonuç vermeyince, paramparça yavrular.
Bazen yeniden aile kurma çabaları.
Bazen boşa çıkan sevmeler.
Eşi vefat etmişse sadakatle ecelini bekleyen eşler.
Yeniden evlenince, hayırsız çıkabilen eşler.
Üvey anne veya baba işkenceleri.
Bazen de yeniden başlayan ideal aileler.
Aile olmak güzel bir olgu.
Olabilmeyi başaranlar için.