Halil GÜLEL
814 şiiri ve 87 yazısı kayıtlı Takip Et

BİR KÖY ÖĞRETMENİNİN ESERİ



BİR KÖY ÖĞRETMENİNİN ESERİ

Günün Yazısı
Okuduğunuz yazı 25.11.2022 tarihinde günün yazısı olarak seçilmiştir.

BİR KÖY ÖĞRETMENİNİN ESERİ

Bir köylü veya bir şehirli çocuğunun, kendi açısından artıları da, eksileri de vardır. Doğayı tanımak, hayvanları bilmek ve hatta onlarla iç içe yaşamak, tabiat olaylarına karşı tedbir almak, sınırlı imkânlarla hayatı devam ettirmek konusunda köylü çocukları; şehirli çocuklardan daha ileridedir. İletişim araçları, teknik araçlar, ulaşım, sanat etkinlikleri, gösteri ve kültürel çalışmalar, müzeler, kütüphaneler, pazarlar, sağlık ve eğitim kurumlarından yararlanma konusunda şehirli çocuklar; köylü çocuklarından daha şanslı olduğu barizdir. Her iki tarafın çocuklarının da kendi sahalarında, kendi hayat şartlarında gerekli olanlar konusunda önemlidir, bilinmesi gerekir.

Ben de bir köylü çocuğuyum. Bir çok konuda şehirli çocuklarla aynı imkânlara sahip değildim. Doğumum bile tarlada çalışan annemin sancılaşmasıyla başlamış, hemen eve dönülmüş, hiç bir sağlık eğitimi görmeyen Şerife ebe tarafından yaptırılmış. Doğumdan sonra yapılması gereken kontroller ve aşılar yapılmamış. İki yaşına gelir gelmez ateşler içinde kıvranmışım... Boyalı şekerden yemediğim için de “Çocuk Felci” hastalığına yakalanmışım. Uzun zaman hastalığımın adı dahi bilinmemiş. Dört kilometre uzakta, yani Çal Devlet Hastanesi’ne dahi gidilmemiş ama hurafelerden, onbeş kilometre uzaklıktaki hocalardan, üfürükçülerden medet ummuşlar. Ancak bir hocanın “Bu çocuğu doktora götürün” demesiyle, nihayet hastaneye tedavi için gitmişler. Hastalığımın adı öğrenilmiş ama bundan önce tedavi için bana yanlış uygulanan cahilane işler yüzünden hastalığım üç ayrı bir biçimde farklılaşmış ve ağırlaşmış.

Köylü çocuğu olarak sağlık konusundaki bu şanssızlığım, eğitim konusunda da önüme büyük engeller çıkarmıştır. Hareketsiz olmak ve devamlı evde bulunmam, evdeki ve köydeki yaşlılarla oturup, mecburen onlarla konuşmam acısından zorunluydum. Onların anlattıkları masallar ve hatıralar ile hayal dünyam gelişti. Neler yapabileceğim, neler yapamıyacağım konusunda beni düşündürüyordu. Yürüyemiyordum, adeta emekleyerek odadan odaya gidebiliyordum. Bu arada tedavim için belime yılan sardılar, yılanın kaburga kemikleri etlerime batmış olduğunu annem devamlı anlatır. Askerlik yaptığı yerde sıhhıye yardımcısı olan bir köylünün, bana vurduğu bayat penisilin iğnesi baldır kaslarımı çok zayıflatmış. Ya bir aklı evvelin verdiği “şok terapisi” tavsiyesi ve babamın uyguladığı canlı yengeç tedavisine ne demeli... Babam, yakalatmış olduğu canlı yengeçleri odanın içerisine; bir eski teneke kutudan maşayla tutarak bırakmıştı. Yan yan giden yengeçler üstüme doğru gelince; korkudan pencere bacasına tırmanmıştım.

Beş yaşına yaklaşıyordum. Orta Çeşme tam bizim evin karşısında bulunuyordu. Anam tarla bağ bahçe işlerine giderse, beni koca kapımızın sol tarafındaki asmanın altına bir eski çul serer ve beni üstüne oturturdu. Yanımada Dere Pınar’dan getirilmiş çamur bırakırdı. O çamurlardan değişik oyuncaklar, arabalar, heykelcikler yapardım. Gelen geçene bakardım. Bazıları benimle bir kaç cümle de olsa konuşurlardı. Çamaşır yıkayanlara, çeşmeden su doldurup evlerine götürenlere bakardım. Çeşmenin ahırlarında at, eşek, öküz, inek, koyun ve keçilerini sulayanları izlerdim. Ne radyo vardı, ne de televizyon; bundan dolayı odalar çok karanlık geliyordu.

O zamanlar Türkiye nüfusunun üçte ikisine yakını köylerde oturuyormuş. Köyler, imkânsızlıkların yanında kara bir cehaletle de boğuşmaktadır. Her yıl köylerde doğan çocukların yarıdan fazlası, yapılamayan aşılar, geç kalınan tedaviler, dikkat edilmeyen temizlik kurallarından dolayı daha yaşlarını doldurmadan hayatlarına veda ediyorlardı.

27 Mayıs 1960 ihtilalinden önce köyümüze gelen bir öğretmenden burada bahsetmek istiyorum. Orhan Erişen daha yirmili yaşların başında köyümüze gelen bir öğretmen. O günlerde babam şimdiki evimizin yerinde olan yerde kahvecilik yapıyordu. Orhan öğretmende yukarı mahallede bir evde kiracı olarak kalıyormuş. Okula gidip gelirken beni koca kapının dibinde eski çulun üzerinde oturup, bir şeyle uğraşırken görürmüş. Babamla konuştuktan sonra benimle yakından ilgilenmeye başlamış. Bazen beni de okula götürürlerdi. Amca oğlumun sınıfına giderdim. Önüme bir kitap verirlerdi; resimlere dakikalarca bakardım. Bir metinde deve ve hayvan resimleri çok ilgimi çekerdi.

Babamla Orhan öğretmen, benim geleceğim hakkında bazı planlar yapıyorlarmış. 1961’in eğitim yarı yıl biter bitmez beni Ankara’ya götürmek istemiş. Babam, Orhan öğretmenle üçümüz Kaklık tren istasyonuna geldik. Babam orada “tuvalete” gideceğim diyerek beni bırakıp gitti. Saatlerce ağladığımı hâlâ hatırlarım. Daha sonra yolcuları güldürdüğümü anlattı Orhan öğretmen...

Ankara Şaban Şifai Hacettepe Çocuk Hastanesine götürmüş. Hastane karşısında mütevazi iki odalı bir evde annesi, ablası, ablasının bir oğlu ile beraber oturuyorlardı. Hastanede benim temizliğime büyük özen gösteren Halise ablası, hem çalışıyor, hem de benimle ilgileniyordu. Onlarında ekonomik durumları pek o kadar ahım şahım değildi. Lakin yürekleri çok büyüktü ve sıcaktı. Beni kendi evlatları gibi benimseyip, tedavimin her türlü külfetini üstlenmişlerdir.

Bu arada ben kısa zamanda on ayrı ameliyat geçirmiştim. Sağ kalçamdan ayak parmaklarıma kadar on ameliyat yaşadım. Hastanedeki ameliyat ve fizik tedavilerinden sonra ayağa kalkıp, iki koltuk değneği ile yürümeye başladım.

Hastanede yaşadığım acı tatlı hatıralardan bir tanesini burada kısaca yazmamda büyük bir yarar görüyorum: Bir bayram sonunda bir kadın sivil toplum örgütü, adeta unutulmuş olan biz yoksul çocukları sevindirmek için ziyaret ettiler. Bize oyuncak ve resim malzemeleri getirmişlerdi. Banada bir oyuncak ile resim defteri ve boyalar verdiler. Hemen resim yaptım. Hemşeri resmimi beğendi. Sonra bölüm doktoru ve derken ameliyat eden profesör Doktor Şakir Bey, “Oğlum, sen yaptığın resmi bana verirsen, ben de sana resim defteri ve boyalar hediye edeceğim” deyip başımı okşadı. Ne kadar çok sevindiğimi kelimelerle ifade edemem. Bu teşviğin etkisiyle kendime güvenim daha çok arttı.

Bir köy öğretmeninin hiç bir maddi çıkar gözetmeden yaptırdığı tedavinin sayesinde ayağa kalkabildim. Orhan öğretmen, beni, hastaneye götürdüğü zaman; profesör doktor Şakir Memikoğlu, “Siz, bu yoksul çocuğu, buraya kadar getirmişsiniz. Allah sizden razı olsun! Biz de tedavisini yapalım o zaman” demiş. Devletimiz de o vakitler, varlıklı değilmiş. Fakat, buna rağmen yoksullara gücünün yettiği kadarıyla yardım etmekten geri durmamış. O günkü yoksul Türkiye, sağlık konusunda hiçbir ücret almadan tedavimi yaptırmıştı.

Artık yürüyebiliyordum. Köyün her tarafını küçük koltuk değneklerine tutunarak dolaşıyordum. Okul yaşım geldiği sene, babam, Almanya’ya işçi olarak gitti. 1963 – 64 eğitim yılında ilkokula başladım. Kışın yürümek çok zordu. Bazen anam sırtında okula götürüp getiriyordu. İlkokul birinci sınıfta Nizamettin beyin öğrettiği türküler hafızamdadır. Nizamettin bey mandolin de çalıyordu. “Bak postacı” geliyor şarkısını hem söylemiştik, hem de sahnelemiştik. “Menekşeler tutam tutam, Dalgalan dalgalan daldan aşağı” türkülerini unutamam.

İlkokul ikide sınıf öğretmenimiz olan ve bizi mezun edinceye kadar okutan Sadık Alkan’dan çok güzel bir eğitim aldık. Bilhassa matematik ve dil ile dil bilgisini ondan iyi öğrendik. İlkokul köyümüzde olduğu için bir sorun yoktu. Yarıyıl tatillerinde Sadık bey bana okumam için kitaplar verirdi. O kitapların ilki olan ”Çalınan Taç ve Issız Adada Yirmisekiz Yıl” kitaplarını yaşayarak okudum. Robinson Crusoe’nun Issıa Adada Yirmisekiz Yıl romanını okuduğum zaman; geceleri karanlık yerlere, romanın etkisiyle korkudan çıkamamıştım. İlkokul dördüncü sınıfta okuduğum bu kitaplar sayesinde hâlâ okuma alışkanlığım devam etmektedir.

Ortaokul yıllarım çok zor geçti. Çal köyümüze yakındı. Oraya yalnız anam ve kardeşlerimle taşınamazdık: Babam, Almanya’da çalışıyordu. Anam, her iki dedeminde tarla bağ işinde ücretsiz çalışıyordu. Çal’a taşınırsak bu ücretsiz işçiden artık yararlanmak imkânsızdı. İkinci yolda, bizimle bir akrabanın Çal’a taşınması gerekiyordu; bu da mümkün değildi. Benim ortaokula gitmem bu yüzden suya düşmek üzereydi. Üçüncü çıkar yol ise, köyün altından geçen Çal Denizli yoluna kadar yürüyüp, yoldan geçen arabalara binmem gerekiyordu.

Bana tek bu zahmetli çıkış yolu kalmıştı. Yine bir öğretmen olan Ramazan Kuzdere’nin yazdığından bir alıntı yapıyorum. “Çal Ortaokulu’na giderken yaşadığım ve o gün çok üzüldüğüm bir hatıramı aktarmak istiyorum ki Halil’in yaşadığı zorluklar anlaşılsın. Köyden okula yaya gider gelirdik. Halil de asfalta kadar engeline rağmen, yürür bir vasıta gelinceye kadar beklerdi. Bazı günler traktör, kamyon vb. bizleri toplar götürürdü. Halil’in ortaokulda ilk yılıydı. Bir akşamüzeri okul çıkışı bir kamyon durdu. Bütün Yukarıseyitli talebeler olarak kamyonun kasasına doluştuk. Yerde tek kalan Halil’di. Şoförün yardımıyla onu da yukarı almıştık ama kamyon çok dolu. Çocukluk psikolojisi içinde bağrış çığrış yola devam ederken bir tek gözyaşı döken Halil vardı. Tabiî ki içindeki yoğun duyguları çocuk olarak biz anlayamazdık. Kamyondan inişinde yine zorlukla olduğunu hatırlıyorum. Bu ve buna benzer zorlukları her zaman yaşayan Halil, hiçbir zaman vazgeçmedi hayata sımsıkı sarıldı ve başardı.”

Ortaokulda da çok kıymetli öğretmenlerim ve sınıf arkadaşlarım oldu. Resim, Türkçe, fen, tarih, matematik, coğrafya dersleri çok ilgimi çekiyordu. Okul müdürümüz Ömer Vasfi Yüksel bey ile Ali Kara’nın tarih dersleri, sınıf öğretmenimiz Cengiz Belli’nin türkçe dersleri, Hatice Çırakoğlu’nun “Edirne’nin ardı bağlar” türküsünü, Mutahhar Çırakoğlu’nun resim dersleri ufkumu açtı.

Bu arada halamın damadı doktor Ramazan Akşit, Çal Devlet Hastanesinde doktordu. Onların yardımı ile Denizli Lisesi müdür yardımcı olan Özcan Kocabaş’ın onayı ile Denizli Lisesi’ne ve okulun pansiyonuna kaydoldum. Artık rahata erişmiştim ama Denizli Lisesi’nin eğitim seviyesine uyum sağlayabilmek bir hayli zaman aldı. Sanki uzayda bir başka gezegene gitmiş gibiydim.

Denizli Lisesi’nde artık sanat ve edebiyat yönünde kendi kendimi yönlendiriyordum. İlk çekingenliklerim geçince artık kendimi yine merkezde hissetmeye başladım. Pansiyonda kalmam birlikte yaşama bilincimi geliştirdi. Kültür ve edebiyat kollarında görev alarak, bastonlarımla tiyatrolarda oynadım. Yılmaz İşleten’den şiir okumanın, Sakin Öner’den dilimizin ve kültürümüzün derinliklerini öğrendim. Şiir de gelişimimi bilhassa Sakin Öner bey geliştirdi.

Resim konusunda Mustafa Yaraç, bana o kadar destek oldu ki hatta kendi parası ile yağlı boyalar satın aldı ve ilk yağlıboya denemelerimi onun sayesinde yaptım. Resim sanatının tüm inceliklerini, bilhassa desenin önemini sevimli, güler yüzlü ve Akademi mezunu Besim Yazıcı’dan aldım. Onun öğrettikleriyle Liseyi bitirir bitirmez İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisinin açmış olduğu giriş sınavlarına katıldım. İlk sıralarda iyi puanlar toplayarak İç Mimarlık ve Yüksek Resim Bölümleri’ne giriş hakkı kazandım. Tercihimi Resim Bölümü’nden yana yaptım. Akademi’de de değerli hocalarım oldu.

1962 yılında Almanya’ya giden babam, 1973’te ailemi oraya götürmüştü. Artık bizim ailenin Türkiye’de yaşayan tek ferdiydim. Lise eğitimimin son yılında ve Akademi tahsilim süresince yalnız olarak memleketteydim. Bazı yıllar yaz tatillerinde Almanya’ya onların yanına gidiyordum. 1978 yılında Düsseldorf Kunstakademisi’nde, profesör R. Sachenheim ile tanıştım. 1980 yılında yüksek lisans ve Meisterschüler (Ustalık) eğitimini 1982 yılında tamamladım. Bir köy öğretmeni olan Orhan Erişen beni tedavi ettirerek ayağa kalkıp, yürüyebilmemi sağlamıştı. Aydınlığa ulaşabilmem için artık adım atabiliyordum.

İsmini saydığım ve sayamadığım bütün öğretmenlerim sayesinde karanlıktan aydınlığa çıkmıştım. Onların öğrettiklerine kendi bulduklarımı da katarak resim sergileri, şiir, hikaye, fikir kitapları yazarak insanların istifadesine sundum. Sayısız eğitim ve kültür üzerine konferanslar verdim ve vermekteyim. Kendi sahamda bir çok saygın eğitim kurumlarında, üniversitelerde etkinlikler yaptım.

Bütün bunlardan daha üstün olarak 1982 yılından bu yana tıpkı öğretmenlerim gibi, ben de öğretmen oldum. Çocukları, öğretmeyi ve öğretmenliği sevenlerin bu meslekte ne kadar mutlu, ne kadar başarılı olduklarını bizzat yaşayarak idrak ettim. Hayatta olan ve olmayan bütün öğretmenlerimin, öğretmenlerin öğretmenler gününü candan kutlarım.

Halil GÜLEL
Düsseldorf / 24.11.2015

Ana Karakterler:
Orhan öğretmen

Beğen

Halil GÜLEL
Kayıt Tarihi:24 Kasım 2022 Perşembe 15:28:46

BİR KÖY ÖĞRETMENİNİN ESERİ YAZISI'NA YORUM YAP
"BİR KÖY ÖĞRETMENİNİN ESERİ" başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
Feride Temel
25 Kasım 2022 Cuma 20:46:45
Hocam duygu dolu satırlarını üzülerek okudum . Acılar sizi ressam ve şair yaptı . Öğretmenlik kutsal bir meslek bu arada öğretmenler günün kutlu olsun . Kutlarım kaleminizi saygılar

Cevap Yaz
yön
25 Kasım 2022 Cuma 18:44:08
Yüreğine kalemine sağlık degerli hocam, kalemin daim ve kayim olsun
Kurbet diyarından selamlar.

Cevap Yaz
İBRAHİM YILMAZ
25 Kasım 2022 Cuma 17:47:59
Halil öğretmenim zorluklarla geçer köy çocuklarının yaşamı. Artı siz,n özel durumunuz yaşamınızı daha da zorlaştırmış. Azim her zorlukları aşar.
Yaşama tutunma serüveniniz her türlü taktirin üstünde. Ve öğretmenlerinizin insani çabaları, yaşamınıza katkıları ne kadar övgüye layık.
Şans yüzünüze gülmüş size öğretmenliğin doruklarında görev yapan elleri öpülecek öğretmenlerle kesişmiş yaşam çizginiz.
Akıcı anlatımınız, filimlere konu olacak başarılarınızla örnek bir öğretmensiniz.
Ben de sizin Öğretmenler Gününüzü kutlar başarılı çalışmalarınızın sürekli olmasını dilerim.

Cevap Yaz
SÜLEYMAN Lemos YILDIZ
25 Kasım 2022 Cuma 16:00:31
Azmedince yüksek dağlar engin, aşılmaz denen çaylar arkta su olup elinden hiç bir şey kurtulmaz. Kutluyorum Saygılar sunarım

Cevap Yaz
Musa Aslansofuoğlu
25 Kasım 2022 Cuma 15:42:29
Yüreğine kalemine sağlık olsun muhteşem

Cevap Yaz
Suat Zobu
25 Kasım 2022 Cuma 12:45:25
Tebrik ederim hocam.
Çok büyük zorluklar çekmişsiniz, çok büyük mücadeleler vermişsiniz.
Helal olsun.
Önemli olan azimmiş demek ki bunu kaç defa kanıtlamışsınız.
Yaşamınız boyu sağlıklı günler dilerim.
Sizin ve tüm öğretmenlerimizin öğretmenler günü kutlu olsun.
Günü fazlasıyla hak eden bu güzel yazınız için de ayrıca tebrik ederim.

Selam ve saygımla.

Cevap Yaz
İbrahim Kurt
25 Kasım 2022 Cuma 11:45:23
Cumhuriyetle insanlık ayağa kalktı o öğretmen yani sizi tedavi ettiren öğretmen cumhuriyetin değeridir insanlık insana sahip çıktığı kadar değerlidir aynı cumhuriyet gibidir insanlık yani insanlık bizim toplumumuzda cumhuriyetle ayağa kalktı kutlarım hocam çalışmanızı umarım bu yazıyı herkes okur saygılar sunuyorum

Cevap Yaz
Ağaçların efendisi
25 Kasım 2022 Cuma 10:40:53
Çok hazin ve düşündürücü olaylarla ilgili yaşamınızı ve azim ve çabalarınızı hüzünle ve takdirle okudum Sanırım Orhan Öğretmen köy enstitüsü mezunuydu ki onlar doktordu terziydi veteriner di müzisyendiCe çoğu köy çocuğuydu Bu ülkenin yıldızlarıydı. Kapatanlar rahat yüzü görmesin

Cevap Yaz
kadiryeter
25 Kasım 2022 Cuma 06:23:28
Selâm Olsun, Güzel Gönlünüze ve Size Destek Verenlere...
kadiryeter61 Kadir Yeter. 25.11.2022 TRABZON.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Halil GÜLEL Yazının sahibi 25 Kasım 2022 Cuma 09:39:19
Merhaba Kadir bey, tekrar sizden haberdar olmak ne güzel. Sevgi ve saygılarımla.

Okuduğunuz yorum yazar tarafından etkili yorum olarak seçilmiştir.
Hilmi YAZGI
25 Kasım 2022 Cuma 01:04:52
Halil bey sizinle birçok konferans, gece ve etkinliklerde tanıştık.
Hem Düsseldorf, Neuss, Frankfurt hem de Solingen'de yüz yüze muhabbetlerimle de oldu.
Araştırmacı yazar, öğretmen ve aynı zamanda birçok esere imza olduğunuzu ve bazı kitaplarınızı, kültür derneklerine hediye ederek, Avrupa gençliğini okumaya teşvik eden, Anadolu kültürünü hem muhabbetlerinizde hem de konferanslarda kendi tatlı üslubunuzla anlatan mütevazı, güzel bir insansınız...

Birkaç defa da Solingen faciasında beş ferdini kaybeden Genç ailesinin evinde de karşılaşmıştık. O dönemde, ben Solingen yabancılar meclisi başkanıydım. Siz zaten Solingen'de akrabalarınız olduğu için, sıkça gelirdiniz o şehre...

Bu harika ve gerçek hayat hikayenizin özeti olan yazınızın günde olmasına ve sizinle aynı edebiyat platformunda olduğuma sevindim. Kaleminiz kelâmınız ve sanatınız daim olsun.

Sağlık ve esenlik dileklerimle,
yürekten tebrik ediyorum sizi
Gününüz kutlu olsun.

Selâm ve saygılarımla her daim..


Hilmi YAZGI tarafından 25.11.2022 01:14:12 zamanında düzenlenmiştir.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Halil GÜLEL Yazının sahibi 25 Kasım 2022 Cuma 09:44:33
Sayın Hilmi Yazgı, en kısa zamanda inşallah tekrar görüşürüz. Yorumunuz için çok teşekkür ederim. Sevgi ve saygılarımla.
keklik pınarı
25 Kasım 2022 Cuma 00:37:20
Hayalim öğretmen olup köy çocuklarını okutmaktı
Eger okutulsaydım
Bütün kız çocukları okutulmalıdır kesinlikle

Tüm öğretmenlerimizin öğretmenler gününü kutlu olsun saygılar

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Halil GÜLEL Yazının sahibi 25 Kasım 2022 Cuma 09:42:36
Sayın Keklik Pınarı, güzel yorumunuz için çok teşekkür ederim. Sevgi ve selamlarımla.
HERFE
24 Kasım 2022 Perşembe 18:39:32
Köy öğretmenlerimizin yeri ve emeği tartışılmaz...Ne güzel anlatıyorsunuz yaşadıklarınızı, ilgiyle okuyorum.

2 cevap yazılmış Cevap Yaz


Halil GÜLEL Yazının sahibi 25 Kasım 2022 Cuma 09:40:49
Sayın HERFE, yorumunuz için teşekkür ederim. Sevgi ve selamlarımızla.
HERFE 25 Kasım 2022 Cuma 11:53:37
Gün için de kutlarım Halil Bey.
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.