neşter
262 şiiri ve 8 yazısı kayıtlı Takip Et

Cemreler Düşerken





Hüzne yeşil bir yel değmişse, mevsim badem mevsimidir. Artık zaman mevhumu durur gonca kabuğuna kanamaya başlar, pespaye bir arzu sürükler çınarı kelebek kanadında

Ah.. benim gülüş kokulu yeşil zeytin bakışlı hercai çiçeğim açma , ağlayacağım mevsim bahar değil har...

Badem çiçeklerinin açmasından biliyorum hüznün yaklaşan adımlarını bahara yakın, badem ağaçları gözlerim, şiir basıyorum incecik kanayan sızıma, badem ağaçları baharla sevişirken gözlerimi güze kapatıyorum..

Mevsim kendini en çok bir ağacın dalında resmeder, su onda akar, güneş onda açar ve hayat onda başlar cıvıl cıvıl şakımaya.

Biliriz ki cemreler usulca önce havaya sonra yüz buldukça suya ve oradan gürül gürül yol olur iner toprağa. Bir sızıdır bu, bir çoban kavalının ilk türküsü, incecik kan gibi, ilham gibi. Kainatın damarlarına bir kalp kasılması, belki bir göz süzmesi belki de maveradan ünnehire bir anka sesiyle çılgın bir çığlığın çığ gibi her yeri sarıvermesi gibi uykusu alınmış bir sarhoşluk mevsimidir bu.

Oysa bazen cemreler tomucuğa da düşer; en olmadık zamanda hiç bir sırayı gözetmeksizin, ansızın, pervasızca, çiçekler yemiş ümidiyle filizleniverir hayata. Ki hayat bazen kırmızı başlıklı kızı kandırmaya çalışan, elinde elma sepetiyle nine kılığına bir kurt, bazen bir kar çölüne düşmüş düş beyazı bir kardelen, bazen bir ıhlamur çiçeği kadar hapşuruğa tutulmş bir nevazil, bazen de gün görmemiş bir mevsim hayaliyle biçare bir aldanıştır. Ne su, ne hava, ne de torak umrundadır tomurcuğun. Dal ışığa sürgün vermiştir bir kere. Ferhat’ın kazması şirin bir latifedir dağların böğründe.

Cemreler yüreğe düşmeden gözlere düştüğünde, dalllar bütün çiçekleriyle yalnızlığın kar soğuğu parmak uçlarında ayazla yanmak pahasına ilk ışıltıya koyuverir kendini..Ah o yaz beyazı aldanış, ah o ümitvar çığlık, göz açıp kapatıncaya dek süren kelebek güncesi hayat...
Her mevsim, tomurcuğu dalında kurutsa da bu sarhoşluk sıcağı, dalların o naif sürgün uçları sıcak bir göz süzmesine mevsimlerin hafızası yokmuşcasına kaptırır kendini.

Yolu yok kalbim sağ çıkacağız bu acılardan. Hayata tutunmak, ayaza direnmek, rüzgara sığınmak, şafağın nurani çiğ tanesiyle hem-dem olmak, yağmura sarılmak için. Yutkunamadığımız acı hıçkırığı düş kırığına dönüştürmeden sağ çıkmalıyız kalbim..Yolu yok..

Tomurcuk kendi dalından kurulu sehpaya asar kendini cemreler düşerken. Yeter ki o uslanmaz saflığa sıcak bir bakış değmeye görsün....Sonra mı; sonrası sonbahar...


ahmet uysal 02-08

Beğen

neşter
Kayıt Tarihi:24 Şubat 2008 Pazar 15:35:41

CEMRELER DÜŞERKEN YAZISI'NA YORUM YAP
"Cemreler Düşerken" başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
pelin
24 Şubat 2008 Pazar 18:06:52
Güzel,anlamlı ve değişik bir bakış açısı...
Okurken umudu hissettim yazıda,bir umut kapladı içimi nedense...
Ellerinize ve yüreğinize sağlık...

Cevap Yaz
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.