Elmas nasıl yontulmadan kusursuz olmaz ise; insan da acı çekmeden olgunlaşmaz. (Konfüçyüs) [Paylaş]
E-mail: Şifre: Facebook ile bağlan Üye ol | Şifremi Unuttum
Türkiye Şiir Platformu
ANASAYFA ŞİİRLER Edebiyat Defteri YAZILAR Edebiyat Defteri FORUM Edebiyat Defteri ETKİNLİKLER Edebiyat Defteri NEDİR? Edebiyat Defteri Kitap KİTAP  Edebiyat Defteri Tv TİVİ Edebiyat Defteri Sesli Şiirler MÜZİK Edebiyat Defteri BLOG Edebiyat Defteri Atölyeler ATÖLYE  Edebiyat Defteri BİCÜMLE Edebiyat Defteri ARAMA Edebiyat Defteri İLETİŞİM

BİZİ KİM YÖNETİYOR?

Savaşların; siyasi, dini, ekonomik ve ideolojik çatışmaların hüküm sürdüğü bir coğrafyada, doğu ve batı arasında kalmış, kimlik ve kişilik bunalımı yaşayan bir millet olarak; bireysel ve toplumsal bilinçaltımızın geçmişte hiç de iyi şeyleri gözlemlememiş ve deneyimlememiş oluşu, ânı kontrol etmekten ve yaşamaktan alıkoyuyor bizi. Ne acıdır ki korku ve kaygı yüklü bir bilinçaltı tarafından, akıl süzgecinden geçirilmemiş olumsuz tecrübelerin ağırlığı sırtımızda; yetmezmiş gibi üstüne bir de geleceğin yine akıl süzgecinden geçirilmemiş hatalı öngörüleri eklenmiş halde yönetiliyoruz. Başkalarının bizi yönetmesine gerek kalmadan, biz kendi isteğimizle onların istediği şekilde yönetiyoruz kendimizi.

Evet, bilinçaltımız yönetiyor bizi. Doğduğumuz andan itibaren gözlemler ve deneyimler neticesinde geliştirdiği alışkanlıklar paralelinde, akılcı olmaktan öte ağırlıklı olarak duygusal bir çizgi üzerinde yönetiyor. Sanırım o da istemezdi böyle olmasını; daha akılcı, daha yenilikçi, düşünce ve duyguları daha dengeleyici, daha kararlı, daha tutarlı bir yöntemle yönetmek isterdi fakat yukarda saydığım sebeplerden olsa gerek, bu hale geldi ve bu denli negatif enerji ile yüklü bir yönetim biçimine mecbur kaldı. Tabii bizim bireysel ve toplumsal mânâda negatifliğe olan meylimiz de yabana atılamayacak cinsten.

Asıl sorun aslında alışkanlıklarımız. Biz farkına dahi varmadan bilinçaltımıza, öncelikle anne babamız, devamında yakın çevremiz marifeti ile yüklenen düşünce, duygu, söylem ve davranış alışkanlıkları. Bu dört alışkanlık kategorisi geleneklerin nesilden nesile aktarılması gibi, anne-babadan çocuklara aktarılıyor. Kabul edelim ya da etmeyelim biz birey olarak anne-babalarımızın birer benzerleriyiz. Onlar böyle olduğu için biz böyleyiz. Biz böyle olduğumuz için çocuklarımız da böyle olacak. Eğer bu alışkanlıklar kimliğini ve kendiliğini koruyarak gelişmeye, yenilenmeye ve değişmeye açık hale getirilmezse, kalıplaşmış bir halde nesilden nesile devam ettirecek varlığını. Asırlar öncesinde normaldi belki bu durum ancak gitgide küçülen, hızlanan ve altta kalanı ezen hayatta hiç kabul görmüyor. Acımazlığı had safhaya ulaşmış dünyada çocuklarımızın geleceğini ve dünya milletleri arasında nereye geleceklerini belirleyecek olan mal, mülk, servet değil, bırakabileceğimiz pozitif ve gerçekçi alışkanlıklardır. Alışkanlıklarımızın kimliğimiz, kişiliğimiz ve dahi kendiliğimiz olduğunu düşünürsek bu konu daha bir önem kazanacaktır.

Sorumluyu hep dışarda aradık. Dış güçler dedik; falan parti, falan cumhurbaşkanı, falan bakan dedik. Falan görüşe, filan dine, falan mezhebe, filan ideolojiye suç attık. Aslında bu kendimiz olamamamızın; bir fikrin, bir dinin, bir ideolojinin kulu, kölesi olmamızın bir sonucu idi. Ne acıdır hiç farkına varamadık. Düşündüğümüzü en doğru sandık. Önce birbirimizle doğrularımızı dövüştürdük, sonra biz dövüşmeye başladık. Garip tarafı gerçekte doğru olan değil, güçlü olanın doğrusu en doğru haline gelmeye başladı. Ve biz bunu nesilden nesile aktarılan bir alışkanlık haline getirmeyi başardık. Farkına varmadan istedik ki bilinçaltımız bu ve benzeri negatif alışkanlıklarımız eliyle bizi yönetsin. Sağolsun yönetiyor da. Bize pek iş bırakmıyor.

Bütün bunlara istinaden çıkıp ortaya: "Bütün suç benim! Ben nasıl değişeceğimi, nasıl gelişeceğimi, nasıl yenileneceğimi; nasıl daha pozitif ve gerçekçi düşünme, hissetme, konuşma ve davranma üslûbu kazanabileceğimi bilmediğim için ülke bu halde!" diyesim var da nefsim bundan da kendine bir pay çıkarır diye korkumdan susuyorum. Susuyorum zira bu üslûpsuzluğumla susmaktan ötesine pek takatim yok. Diyebilirim ki kısmen bilgisine sahip olmaktır bu; kendisine sahip olmak değil. Sorunun da bilgisine sahibim, çözümün de... Kendisi nerede, aramaktayım. Bütün ülke benim durumumda zannederim.

Sorunu tanımladım dilim döndüğünce. Peki çözüm ne? Şöyle formülize ettim kendimce ve her fırsatta bunu içselleştirmeye çalışıyorum.

"Düşün, inan, harekete geç!

Yetmez!

Düşünürken inan, inanırken düşün ve süreç dahilinde sürekli hareket halinde ol.

Bu da yetmez!

Sabır, tevekkül, esneklik ve cesaret gibi erdemleri de yanına almayı unutma."

Zira ben ancak bu şekilde kendim olabilir, kendim kalabilir; ancak bu yolla toplumuma kendilik ve başarı kazandırabilirim. Bu yöntemle adeta negatif veri çöplüğüne dönmüş bilinçaltımı temizlemeyi başarabilirim. Böylelikle bakarsınız birgün "beni" birlikte yönetmeyi ona teklif edebilecek gücü bile elde edebilirim. Ne dersiniz?





Etiketler: sayfam ,


21 Mayıs 2019 Salı 09:38:07


Hepimiz dedemizin dedesinin yaptığı savaşlar sonucunda çizilmiş sınırlara boyun eğen insancıklarız. Özgür değiliz aslında, sunulanı hürriyet sanıyoruz bir bakıma.
Farklı bir yazıydı. Teşekkürler.


    [ Cevap yaz ]    

İlkay Coşkun  | ilkay coşkun
21 Mayıs 2019 Salı 09:32:07


Alışkanlıklar, bilinçaltı, gen aktarımı gibi daha çok psikoloji, psikanaliz yaklaşımlarıyla irdelenmiş bir konu gibi bana. İşe bu boyutlarıyla da bakmak farklı açılımları getirecektir muhakkak. Fikir edindim. Teşekkür ederim.


    [ Cevap yaz ]    

12 Mayıs 2019 Pazar 21:02:58


harika bir yazı...
öncelikle alışkanlıklarımızı değiştirmekten başlamalıyız.

saygılar..


    [ Cevap yaz ]    

12 Mayıs 2019 Pazar 18:40:46


Yüreğinize sağlık, gerçekleri anlatan yazıları özlemişiz.


    [ Cevap yaz ]    




BİZİ KİM YÖNETİYOR? başlıklı yazıya eleştiri yazabilmeniz için üye olmalısınız.

Üye değilseniz üye olmak için tıklayın.


Bilgi
Yayınlanma Tarihi:
12.5.2019 04:53:20
Toplam 4 yorum yapıldı
397 çoğul gösterim
251 tekil gösterim


Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.