Olumlu ve coşkuluysanız, insanlar sizinle zaman geçirmek ister. Jeff Keller [Paylaş]
E-mail: Şifre: Facebook ile bağlan Üye ol | Şifremi Unuttum
Türkiye Şiir Platformu
ANASAYFA ŞİİRLER Edebiyat Defteri YAZILAR Edebiyat Defteri FORUM Edebiyat Defteri ETKİNLİKLER Edebiyat Defteri NEDİR? Edebiyat Defteri Kitap KİTAP  Edebiyat Defteri Tv TİVİ Edebiyat Defteri Sesli Şiirler MÜZİK Edebiyat Defteri BLOG Edebiyat Defteri Atölyeler ATÖLYE  Edebiyat Defteri BİCÜMLE Edebiyat Defteri ARAMA Edebiyat Defteri İLETİŞİM

Anneme

Bu mektubu yazabilmek, yüreğimde yıllardır sakladığım hislerimi dökebilmek bir kağıda benim için hiç kolay bişey değil. Yılların birikimi var içimde çünki. Anne...
Anne kelimesinin benim için pek bir önemi yok gibi sanki. Hep şunu düşündüm, kendime ve etrafıma söyledim. Herkes doğurur ama herkes anne olamaz. Her kadının harcı değildir anne olmak. Ben buna hala içten inanıyorum. Anne olmak hiç de kolay bişey değil ANNE. Dönüp baktığımda sana, kızdığım yönlerin o kadar çok fazla ki. Ama ne yazık ki bazen belki de çoğu zaman sana kızdığım yanlarının aynısını bende kızıma yapıyorum bilinçsizce. Evlenmeden önce hep diyordum ve söz veriyordum kendime. İleride annem gibi olmayacağım. Annemin bana davrandığı gibi bende kızıma davranmayacağım diyordum ama bak ANNEM sana öyle çok benzedim ki sen bile şaşırırsın yaptıklarıma. Acaba bunları benim kızım mı yapıyor diye.
Anne.. ANNEM.. ne yazık ki hiç annem diyerek sarılmak gelmedi içimden sana. Derinimde bir yerlerde hep sızlayan bir yara oldun biliyor musun. Annesi ile öylesine güzel anlaşan kızları ve annelerini gördükçe. İçim yandı hep. Çok merak ediyorum acaba bana ne yaptığının farkında mıydın. Bilerek mi yapıyordun yaptıklarını yoksa bilmeyerek mi. Gerçi artık bilmeyerek bile yapsan hiç önemi kalmadı desem yeridir. Yaşamım ve evliliğim boyunca bir annenin kızına olan sevgisinin eksikliğini yaşadım hep. Bunu sen mi yaşattın bana yoksa ben kendim mi yaşattım kendime dediğim o kadar çok zaman oldu ki. Bu soruya bir türlü yanıt bulmuş değilim. Bende de vardır suç sen de de ama şuan anne olmuş bir kadın olarak düşünüyorum da hele ki bir de kız annesi olmuş bir anne olarak bakıyorum geçmişteki penceremden birbirimize. Galiba yanlışların büyük çoğunluğu sendeydi. Keşke bunu fark edebilseydin de kardeşlerim ve benim aramda yaptığın, beni geri plana ittiğin ayrımı yapmasaydın demek geliyor içimden ama diyemiyorum yüzüne. Dediklerim sadece kaleme, kağıda ve içime. YARAMSIN ANNEMMMMMM...
Hiç içten sarılamadığım, eksikliğini ve sıcaklığını hep hissettiğim, bir türlü kabuk bağlamayıp durmadan kanayan YARAMSINNNN...
Şimdi bende anneyim. Hemde aynı bana benzeyen dünyalar güzeli bir kızım var. Ama ne yazık ki senin yaptığın hataları bende yaptım kızıma. Senin bana bilmeden gösterdiğin yolda yürüdüm. Taaa ki kızımın bana annelik edercesine öğüt verirken bulduğum bir akşama kadar. Kızım annelik yaapıyordu annesine. Farkında olmadan nasıl bir yük yüklediysem o küçük ve savunmasız bedenine...
Evet yanlış okumadın demek isterdim. Senin okuman yazman da çok yok. Biliyorum bu mektubu hiç bir zaman okuyamayacaksın. Önemli değil okusan bile anlayacağını hiç düşünmüyorum. Benimki si gönderilmeyi bekleyen hiç okunmayacak bir mektup sadece.
Biliyormusun evliliğimde bile o kadar çok yalnız bıraktın ki beni. Tek başıma bütün sorunları omuzlamak zorunda kaldım. Herşeyi ama herşeyi içime atarak büyümek zorunda kaldım. Çocukken sen ablasın, sen büyüksün, hep sen susarsın, hep sen örnek olursun cümleleri ben evlendikten sonra beni yalnız bırakarak bütün zorluklara tek başına göğüs germelisin tek edilişine bıraktı. Bir bilsen ki sen ilkimsin, ilk göz ağrımsın dediğin kızın ne kadar acılar çekti. Uçurumların kenarlarında yürüyüp de ölmemek için çok direndi. Şimdi diyorsun ki neden anlatmadın hiç bir şeyi. Neden anlatmdın... Acaba bir düşündün mü, kızım benimle annesi ile hayatta herkesten çok güvenebileceği bir tek kişi ile neden sorunlarını, acılarını paylaşmadı neden....
Düşünmedinn. Hemde hiç düşünmedin. Düşünmüş olsaydın bugün hala beni yalnız bırakmazdın bu kadar insanım diyen insanların arasında.
Annemmmm.
Bilsen annemm derken nasıl içim acıyor, nasıl ki bedenimden bir parça kopuyor, bağrımdan bir çığlık yükselip bağrına taşmak istiyor. Sonra susuyor. Dağların arasında yankılanan hitap misali duvara çarpıp tekrar bana dönüyor. Acaba sesimi duyar mı dediğim o kadar çok gecelerim oldu ki. Gözyaşlarım ağlaşırken kirpiklerimin diplerinde belki belki dedim annem gelirde siler kalbime akan kanlı yaşlarımı. O kadar çok bekledim ki o gecenin can alıcı karanlığında...Şuan şu satırları yazarken bile gözlerim nasıl doluyor bir bilsen. Nasıl feryat etmek istiyorum bir evlat hele ki bir de kız evladı nasıl böyle şeyler yazar annesine diye. Suç benim mi. Rabbim bütün insanların sevgisini kalbime koymuşken neden benim kalbim annemi diğer insanlar kadar sevmiyor diyorum kendime. Annem kollarını açtığında neden sarılmak istemiyor kollarım. Geri geri gidiyor atmak istediğim tüm adımlarım...
Bazen aklıma düşüyor çocukluğumda dövdükten sonra ağlarken yanıma gelip neren acıdı diye sormaların... Şimdi dersinki bana olur öyle şeyler anneler hem döver hem sever. Peki sürekli tekrar eden şey hata değilde sevme midir, sevince illa üzmek mi gerekir, yada dövmek mi, yada psikolojik şiddet mi gerektirir sevmek... Bir anne kızına bunu yaparsa dışarıda duran el oğlu ne yapmaz ki bu savunmasız küçük kıza....
Annem daha yazmak istediğim o kadar şey var ki ama kalbimmm, yorgun kalbim ağrıyor, ağlıyor.. Yeter diyor yeter üzme artık beni üzme... Bu annen bile olsa affetme...
Yokkk merak etme. Ben kalbimden kini, nefreti ve öfkeyi kaldırdım. Rabbimin affetmesi dururken kuluna mı düşer affetmek dedim. Ben etmiyorum ki kimseden nefret. Seviyorum herşeye rağmen seviyorum seni ve tüm insanları. Acı verseler de üzseler de yine de seviyorum
Seni de seviyorum anne. Bu mektubu hiç okumayacağını bildiğim halde.





Etiketler: sayfam ,


1 Mayıs 2019 Çarşamba 06:56:34

Okuduğunuz yorum yazar tarafından etkili yorum olarak seçilmiştir.

yazınızı içim burularak,biraz da genelden benzerlikler bularak okudum,sanırım kuşak farkından olsa gerek,annelerimizin dönemin de kız çocukları belkide koruma amaçlı olduğundan daha disiplinli,sevgilerini onların da annelerinden daha az gösterilerek yetiştirildiler ve dönemimize göre daha erken yaşlarda evlendirilip bir de daha kendileri çocukken çocuk sahibi olarak sorumluluklar yüklendiler...böyle de bir sonuç çıktı ortaya..eminim ki yaptıklarının fakın da değiller,çocuklarının onlara olan ihtiyaçlarının da... annize olan sevginiz,onun sevgisine olan ihtiyacınız o kadar belli ki bu yazıdan..Allah sağlıklı uzun ömürle versin annenizle birlikte..sevgilerimle....

rezzan sipahi tarafından 5/1/2019 10:15:07 AM zamanında düzenlenmiştir.


    [ Cevap yaz ]    

1 Mayıs 2019 Çarşamba 01:11:11


🌼
Kızının saçlarına benden bir papatya

Kucakladım kocaman 💛


    [ Cevap yaz ]    




Anneme başlıklı yazıya eleştiri yazabilmeniz için üye olmalısınız.

Üye değilseniz üye olmak için tıklayın.


Bilgi
Yayınlanma Tarihi:
30.4.2019 23:22:27
Toplam 2 yorum yapıldı
312 çoğul gösterim
291 tekil gösterim