Çok uzak sandığım
sadece duyduğum
haberlerden izlediğim
ben

...

Bir intihar sesizliği avuçlarımda
Her adım sana çıkıyor
Duvardan geçiyor ruhum
Yüreğim kapılara çarpıyor
Düşlerin gölgesinde geceyi örtünüyorum

...

Neresi olduğu hiç önemli değil.
Sadece gitmek ...
Şu gökte uçan kuşlar yol gösterse bana
Uzak diyarlara alıp götürseler beni
Kim olduğumu kimse bilmesin

...

yolsuz izsiz bir yerde yaşardı kimi
her şey uzaktı ona
alnacında yükselen tepe bile
kendini taşırdı ancak bacakları

...

bitmeyen bir sessizlik yaşanır
bir bozkır uğultusu sarar
uzaklığın karanlığında
kendi halinde köyün bekleyişi
kısa ziyaretler

...

Bunlarla dalaşılmaz
Üst'üne ulaşılmaz
Yakuphan der, uzak dur

Oyun bile oynanmaz

...

Eğer bu şehir doğup büyüdüğünüz bir yerse, hayatınızı örerken kocaman düğümlerin atıldığı bir kent ise, ayağınızı o kentin herhangi bir noktasına sağlamca basarak hayata oradan yükselmişseniz, bu şehre bakmak biraz da aslında kendimize bakmaktır.
Kendimize, doğma yerimize, hayatımızın önemli bir kesitine.
Bazen şehrin sizi içine aldığını fark ederek, bazen siz şehri içinize alarak eğilip derin derin bakmaktır, bu bakış içinizde büyük gelgitler oluşturan çoğu zamanda sizi sarsan bir bakıştır, güzelliklerle keşkelerin ayağınıza dolaştığı bir sarhoşluktur da aynı zamanda, ben, bu şehre uzaktan bakarak, aslında çok yakınıma, belki de içime bakıyorum, akşam karanlığında ufki noktadan şehri terk ederken bir minik çocuk, hep birden şehrin ansızın yanan ışıklarını hatırlıyor; o yıllar kesintisiz elektriğin bilinmediği yıllardır.
Çoruh Nehri'nden elde edildiğini bildiğim; ancak, her gün akşamları iki saat yakılmasına müsaade edilen yıllar, ufki çizgide son ışık kaybolurken içimin bir anda hoplaması ile birlik derin bir hüznün de aynı anda içime çöktüğünü hatırlıyorum, bir yerden hele bir de merak etmiş sevmişseniz, oradan kopmanın ne anlama geldiğini galiba ilk kez o gün anlamıştım, oysa hepsi-topu üç saatlik bir zamandı şehir diye gördüğüm yer, o gün anladım ki; ha bir parçanız kopmuş, ha bir yeri terk etmişsiniz, bedeninizde bir parçanın kopmasını anlamlandıra bilirsiniz, imkanınız olursa onara bilirsiniz de; gücünüze gitse de, içinizde meydana gelen derin boşluk asla doldurulamaz.
Ben uzaktan bu şehre bakarken, aslında içime bakıyorum eğilerek.

...

Uzakta birini sevdim.
Al yanakları ballıydı.
Bileği hal halıydı.
Az konuşur, çok gülerdi
Benim gibi.

...

Hayat yokuşunda çekmiyor kağnı-m,
Dünya pazarında, ararım dost-u,
Bulurmuyum bilmem, içimde kaygı-m!

Uzakları gördüm, gece düşümde,

...

Çok uzaklarda birileri var.
Anınca gözlerime yaş, yüreğime yas dolan,
Birileri bekliyor hissediyorum.
Çok uzaklarda bir yerde.

...