her dönüşte biraz daha kaybolarak
sanki hayallerim, umutlarım,sevinçlerim bir bir
sessizce düşüyordu aşağı.

Rüzgârın aklını yitirmiş bir yaprağıydım,

...

Kuytusunda unutuldum
Asi bir rüzgâr savurdu
Yamaçlarına tutundum

Şimdi ufkum duman duman

...

Kirpiklerinden atlayasım var
Düşme tehlikesiyle karşı karşıyayım
Göz kapaklarını örtesim var

Anne şefkatiyle okşuyor saçlarımı rüzgâr

...

Gerçekliğin küflü zindanında
Prangalarla hükümlüyken.

İdam sehpası yüreğim,
Saçlarımdan asılıyorum hayata.

...

⸻

Hastanenin tepesinde oturuyorum.
Burası benim; kimsenin nöbeti yok,
kimsenin

...

hayata çeyrek kala geldim bu dünyaya.
Ne tam vardım,
ne de geri dönebilecek kadar uzaktım karanlıktan.
Bir adım ileri umut,
iki adım geride korku vardı.

...

çocukluğumdan kalma hayallerimi
bir uçurtmanın ince ipine bağladım.
Rüzgâr şahidimdir;
parmak uçlarım titredi ama
ipi bırakacak kadar cesurdum…

...

kurallar dünyayı yönetir
aşk ise kainatı ..

çünkü aşk tüzüklere sığmayan bir isyandır
isterseniz en ağır hükümlerle yargılayın

...

Uçuşan küllerin naralaşan sancısı,
Başımın kıyısına inen zan.
Yangının kirpiklerime işleyen ağrısı,

...

Onları semalara çıkarıp ucmalarini seyretmekten çok keyif alırım .Zaten bu aktiviteyi de kendi keyfim için yaparım, her uçurtma ucurmayi seven bir kişi gibi.
Ipinin benim elimde olduğunu unutan bazı uçurtmalar yükseldikçe ben gözlerinde küçülmeye başlarım, onlarda yukarıdaki rüzgarın etkisine kapılıp, Onları ucuranin ben olduğumu unutup bana nankörlük ederler ve benim de bu uçurtmalari ucurtmaktan aldığım keyif kaçar.Ve çok minik bir dokunuşla bu uçurtmalarin ipini keserim.
Yukardaki rüzgarın da etkisiyle bu uçurtmalar bir müddet daha şuursuzca ve yönsüz bir şekilde uçmaya devam ederler,
Ancak rüzgarın etkisi geçip ortalık sakinleşince, paramparça bir şekilde yere doğru cakilirlar.
Bu uçurtmalari birileri bulup tamir etmeye çalışıp yeniden ucurmayi deneyebilir,ama bir daha asla, ama asla benim uçurtmam olamazlar.

...