​akşamüstünün loş fukaralığı öyle bir siner ki üzerime
her gün bin kez kılıçtan geçirirken edison’u
dünyayı aydınlattığı için de bin kez dua ederim aksine

​gece üryandır her zaman, karanlık ise hain
aslında ikindiden konar omuzlarıma hüzün kuşları
ne ay ışığı kâr eder artık can sıkıntılarımı dağıtmaya
ne de şenliğe çıkmış gibi ışıldayan sokak lambaları

​bugün buraları hiç sormayın, bir ayaz ki bildiğiniz gibi değil
esen rüzgâr dağdan mı, çölden mi, fark etmeyecek de
esiyor işte acımasız, hoyrat ve bütün sersemliğiyle

​ne bileyim, belki de bir beni üşütüyortur bu ayaz
oldum olası sevemedim sert esen rüzgârları
yumuşak renklerim var benim, çocukluğumdan bilirim
hüzün yeşili zeytin yaprakları gibi çıtkırıldım

​ayrıca siz bilmezsiniz ki bizim oraların poyrazını
bıçak gibi keser insanın yüz hatlarını
hele bir de kar yağmışsa inadına hoyratlaşır
inadına buz tutar, kurt gibi ulumaya başlardı çam dalları

​ve gene çocukluğumdan hatırlarım
böyle poyrazlı bir günde yanmıştı
adliye yokuşunun başındaki hapishane
ne heyecandı ama, güneş düşmüştü sanki
gece karanlığının üstüne