USTA

Ustaydı elindeki kalemi,
Yazıyordu biteviye,
Yüreğinden geliyordu her kelimesi,
Her sözü bir oktu!

Kimleri anlatıyordu sözleri?
Bazen seni, bezen de beni,
Gözler doluyordu her kelimesinde!
Bu gün senin, yarın benim.

Yaşanmışlıkları vardı,
Yaşanamamışlıkları,
Ok gibi oturuyordu yüreklere!
Kendini buluyordun içeriğinde...

Ustaaaaaaaaaa!!!
Sen bunları nereden biliyordun?
Beni mi yaşadın?
Benimle miydin o an?
Hissettiklerimi nereden anladın?
Nereden?

Sözler sanki yüreğimden fırladı!
Seninde mi öyle?
Yaraların seninde mi sızladı?
Usta, yüreğimi nereden biliyordun?

Kırıldı mı, seninde kalemin?
Yazmıyor ,yüreğimi okuyorsun!
Seninde mi, yürek yangınların var?
Sen ağladın mı, şiiri yazarken?
Hıçkırıklara boğuldun mu?
Çünkü ağlıyorum ben...

Ey ustaaaaa!
Sen çok yaşa!
Dünya durdukça var ol be usta!
Mürekkebin tükenmesin emi!
Yüreğine kan damlamasın.
Acımasın yaraların.
Sen çok yaşa be usta!
Sen çok yaşa!!!

Demet Akyürek