elais gelme sakın geldiğinde
solyanım daki çukuru boş yüreğimi paramparca
diğer yanımı bu köhne balıkcı kasabası gibi yıkılmış bulacaksın...

belki yıkılmayacaksın
acılarına tutunarak ayakta zorda olsa duracaksın ...

kasabanın dar sokkaklarında çamurlara belenmiş
dün kırıntılarını diz çöküp deliler gibi arayacaksın...

öfkelenme yumruklarını sıkma adımı tükürme
öptüğün dudaklarınla kahırlar kusma...

elais
mendireğe yürüyeceksin başın önünde
deniz fenerinin dibinde başımı koyduğum dizlerini
yumruklarınla döveceksin

küfrün bini bir para dövüneceksin
göz yaşıyla dağlayacaksın gamzelerine dolan gülüşleri

ağız dolusu küfredeceksin
kendine yarınlara dilini koparırcasına ısıracaksın ...

göksuyu dumansız yakacaksın
salaş meyhanede o şarkı çalınıyor olacak belki duyacaksın
´bu şarkı bizim olsun aşkıma son söz olsun´kahrolacaksın...

elais
gök başına çökecek mavileri unutacaksın
kapkara günlere mahcup ürkek merhaba demeye utanacaksın....

onlarca şiirde sen vardın
bir bir diline dolanacak her mısrada yeniden yanacaksın

mabedimiz dört duvar yıkılacak üzerine delireceksin
gülüşlerimiz çınlayacak kulaklarında hıçkırıklara boğulacaksın...

adımı anacaksın mırıldanarak
soğuk duvarlarla gölgelerle konuşacaksın için titreyerek

elais
karanlık üzerine yürüyecek
bitip tükenmez gururunla son savaşını kaybedeceksin
soluğu mu sıcağı mı geceler boyu deliler gibi arayacaksın...

elais
bensiz gecen günlerin ömür değil ölüm olduğunu
geçte olsa sende benim neler çektiğimi bir gün anlayacaksın...

Hasan ODABAŞI