Okuma ve yorumlama inceliğini gösterdiğiniz için ben teşekkür ederim. Saygılarımla.

Evet, burada geceydi (Şimdi de öyle). Bence de annenizi görmeye gidin; o ortamda anne evi daha da güzel gelecektir. Saygılarımla.

cennetten avans kullanma hissi,çok orjinaldi...

büyük şehirde çalışıyorum,burda yaşıyorum ama benim şansımda annemlerin sizin çizdiğiniz gibi bir tabloda yaşamaları..bu cuma gitmeyi düşünüyordum zaten,sözlerinizle bu kararımı kesinleştirdim şimdi inş :)

iyi geceler İlhan Bey... (biliyorum orda gece değil ama :) )

Özendirmek gibi olmasın ama bana çok uzak bir ortam değil o çizdiğim. Yanlız o huzurda içinizi bir huzursuzluk kaplayabiliyor: Kendinizi cennetten avans kullanır gibi hissediyorsunuz.

Sessizlik... Her şeye bedel.

uff İlhan Bey,borçlusunuz...çünkğ böyle bi tablo için şuanda nelerimi vermezdim..

sessizliği en az şiir kadar seviyorum..ağlamasınlar..

Mümkünse her ikisi de ağlamasa, olmaz mı? Şöyle sessizlik, huzur, dinginlik, ağaçların hışırtısı, geyiklerin ayak sesleri, onları dinlerken uyuyakalma...

:))

fark etmeme ihtimalleri yüksek tabi,haklısınız ama en azından şimdi ağlamıyorum..yani açıkcası bi bebeğin ağlamasını bi kadının ağlamasına tercih ederdim sanırım.. :)

geçti o bi hafta yıllaar önce,rahat olun :)

saygılar..

Sonra? sonra hiç sesim çıkmamış.

İnsan elinde olmadan soruyor: Ne zamana kadar sesiniz çıkmadı? Ya da çıkıyordu da civarınızdakiler baygınlık geçirdikleri için farketmediler mi? (Dile kolay, bir hafta).

İstanbul - Brüksel uçağındaydım. Yanımdaki kadının kucağında bir bebek vardı. ''Tamam'' dedim içimden, ''Mahvolduk yol boyunca''. Ama bebek beni utandırdı; üç saati aşkın yolculuk süresince gıkı çıkmadı. Ne zamanki Brüksel'de tekerlekler yere değdi, çocuk ağlamaya başladı. Uçaktan koşarcasına çıkışıma kadar ne kadar zor zaman geçirdiğimi ben bilirim. Sanki bebek ''Hadi gene iyisin. Bunu yol boyu da yapabilirdim.' der gibiydi. (Sonra bebeğin ahı tuttu, Amsterdam-Brüksel treninde, yol boyunca bir kadının ağlamasını dinledim. Kadının ağlamasını hikayeleştirmeden edemedim bkz. Yağmurdan Kaçmıştı Van Gogh)

O yüzden siz bir hafta deyince, inanın, oradaymışcasına sesinizi hissettim. Saygılarımla.

Ziyaretiniz ve beğeniz için teşekkür ederim. Saygılarımla.

Aslında bize kalsa doğarken ağlamayacağız. Ama nedense doğumhanede birisi bizi ''Bak o kadar seni dünyaya getirdik, yap bize numaranı!'' şeklinde dürtüyor, o zaman biz de sınırlı repertuarımızın en büyüğünü ilk elde oynuyoruz.

Peki sondaki sessizlik? Onu kurcalamayalım, sessizce odadan çıkalım. Son derece yaratıcı yorumunuz/katkınız için teşekkür ederim. Sevgilerimle.