Ne acıtan bir yaradır bu ey sevgili …
seni yermek seni germek sanma halimi
Seni mutlu etmek yüzünü hep güldürebilmek her şeyin en güzelini önüne sermek
Budur Ömrümün tek yegane emeli tek sebebi
Ama ne mutlu edebildim nede yüzünü güldürebildim
Bir damla gözyaşına kıyamazken gözünden akan yaşları durduramadım durduramadım
Ve tek sebep yokluk denen illet oluyor ne hale düşürdü bizi
Ne hayellerine yetişebildim nede heveslerine erişebildim
Sana pişmanlık yaşatacak kadar düşlerini gerçekleştiremedim
Üzgünüm desem özür dilesem hatta ölüp gitsem telafisi olmayacak kadar yol aldık
Neyi nasıl düzeltebiliriz ki artık kaderden öteye gidilcek yol kalmadı bize
Ey beni bir zamanlar en güzel sevgiyle kendine bağlayan sevgili
Sen beni öyle sevince o muhtaç olduğum sevgiyle sana sımsıkı sarıldım
Ve ömürlük bir yeminle her şeyden herkesten öte sevdim seni..
Hiç bitmiyecek sandim beni o güzel sevmelerin ama son kullan ma tarihi varmış görememişim
Değişmedim diyorsun ya hep ey güzel sevgilim
Geçmişi bir hatırlasan bugünlere sen bile inanamazsın asla böyle bir sonuca varamazsın
Ama ben seni en değişken ihtimallerine rağmen ve sevilmişliğimin en güzeliyle
ruhumda yaşatıyorum ve hala ilk günün tadıyla avunuyorum
ve delice delice delice seviyorum o eski resimlerde kalmış bana gülümseyen yüzüne baktıkça doyamıyorum geçmiş en güzel zamana sevilmenin en güzel doruğuna
ağlıyorum ağlıyorum ağlıyorum …
hala özümle seni çok seviyorum biliyorum biliyorum çok sevince para etmiyorum
parayı hiç sevmeyen benliğim keşke senin bütün hayellerine ilk olacak her şeyine yetecek kadar param olsaydı diyecek parayı isterdim keşke eksik bırakmasaydım düşlerini
ama gelmiyor elden bir şey benim ömrüm senindir desem bile nafile
geçmezki değirin bir taş tan öteye ……