Gözlerimden akan
yalnız su değil.
Bir ömrün suskunluğu,
gecenin koynunda ağır ağır yürüyen
hasretin var

Adını söylemeden de
sana varıyor bütün yollar.
Çünkü bir insan
en çok sevdiği için ağlar.

İçimde bir ateş var.
Odunla, kömürle yanmıyor.
Senin bir gülüşün düşüyor içine,
bir dünya tutuşuyor ardından.
Dağlar duman oluyor,
rüzgâr sen kokuyor.

Ve ben anlıyorum
Aşk bazen
bir yanardağ sabrıdır,
bazen de
bir çocuğun avuçlarında taşıdığı
tek umut.

Işığım sen olunca
Güneş doğsa da
sen yoksan eksik kalıyor sabah.

Bir yüz düşünür insan,
karanlık bile aydınlanır.
Benim gözlerimdeki gün
senin hayalinle başlıyor.

Sevgilim

Bir bahçe gibisin;
mevsimler gelip geçiyor,
ama sende hiçbir çiçek solmuyor.
Yorgunluğumun gölgesine oturur sesin,
ellerime güç,
kalbime cesaret veriyor

Bilir misin?

İnsan bazen
yalnız bir isme tutunarak
yeniden ayağa kalkıyor.

Ben sana öyle tutundum.

Sen benim en uzun cümlemsin,
en sessiz türküm,
en derin nefesim.

Ve bu dünya döndükçe,
adını içimde
ekmek gibi, su gibi,
umut gibi taşıyacağım.

Sevgilim


Ayşe Kavak