5
Yorum
15
Beğeni
5,0
Puan
104
Okunma
gönlümde bir eski yara,
kimse bilmedi hâlimi
nice dostlar geçti ömrümden,
bıraktılar ahvâlimi
sandım ki insan insana
bir sığınak olur imiş
meğer gönlün en derin yeri
yine insandan yorulur imiş
ne kapılar çaldım
gecenin koynunda,
ne cevaplar aradım
sessiz dört duvarında
meğer her yolun sonunda
insan yine
kendi kalbine varırmış
bir vakitler sığındığım gölgeler
şimdi adımı unutan rüzgârlar
elimde kalan ne varsa ,
zamandan biraz hüzün,
biraz sabır, biraz da dua
sandım ki ayrılık
yalnız uzak düşmektir
meğer en uzun ayrılık
insanın kendi içinden geçip
kendine bile,
yabancı kalmasıymış,
şimdi ne bir vuslat beklerim ,
ne de geçmişten bir hesap sorarım,
duruldu dalgalarım
zira öğrendim ki ,
bazı yaralar kapanmak için değil ,
insanı hakîkate uyandırmak
içinmiş
Ayşe Kavak
5.0
100% (8)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz