H İ C R A N I M

Öyle bir hicran ki damarlarımda dolaşıyor,
Gönlümün anka kuşu kaf dağlarını aşıyor.

Bitmiyor derdim birbiri ardınca gelmekte,
Her gelen dertte tendeki canım tekrar ölmekte.

Anlamadı kimse şu gönlümde ki derdimi,
Mecnun misali çöllere attım artık kendimi.

Yıllarca bir hayalle kendimi avutuyordum,
Bir rüya gördüm o rüyayı gerçek sanıyordum.

Şimdi ellerim bağrımda bir garip biçareyim,
Sevdamın yoluna can adamış bir divaneyim.

Kapkaranlık dünyamda bir ışık görünmüyor ki,
Ben sevdim amma benim sevdam hiç bilinmiyor ki!

Dağlara taşlara anlattım onlar sevdamı bildiler,
Seviyorum diyenler gönüllerinden sildiler.

İstedim ki şu gönlümün bir prensesi olsun,
Çok şey değil bir sevenim birde sevdiğim olsun.

Yoruldum şimdi bu hayal sevdayı beklemekten,
Her ümitte yeniden dirilip tekrar ölmekten.

Ey kaderim, ne olurdu bahtıma bir gülseydin,
Sevdama olan hasretimi anlayıp bilseydin.

Başbaşayım hicranımla kan ağlıyor içim,
Artık zamanı geldi siz bana bir kefen biçin.

Cengiz (SERDAR-I GÖNÜL)