DUMANLI ŞİİR

Hey arkadaş ver de yakalım Bafra sigarasından
Tiryakisin anladım dişinin karasından
Anladım birde iki parmağının arasından

Ben seni sınıftan epeyce tanıyorum
Senin de beni bildiğini, tanıdığını sanıyorum
Yinede söylemekten biraz utanıyorum

Güvencem ise bizi ortaklaştıran aynı olan duygular
Gün ortası gözlerimizden dökülen o uykular
Birbirinin aynı olan umutlar ve korkular

E o halde çakalım kibritleri sigarayı yakalım
Boşluğa doğru uçan o dumana bakalım
O dumanla birlikte hayallere akalım

Hadi başla, anlat hikâyeni hiç değilse paylaşırız
Yalnızlıktan kurtulur biraz olsun eyleşiriz
Kim bilir çare bulur, belki iyileşiriz

Hayır deme besbelli senin dertlerin derin
Belli ki bir bedene gayet fazla kederin
Ufuklar anlar seni, anlayamaz pederin

Anlıyorum azimlisin dertlerle dalaşıyorsun
Tüm iştiyakınla savaşıyor bir kısmını da aşıyorsun
Ama gücün bir yere kadar, sonra mecalsiz dolaşıyorsun

Beyazıt’ta duraktasın ve cebinde metelik yok
Reddedilmiş, örselenmiş, beyninden yemişsin şok
Kim dedi ki durduk yerde başını belaya sok

E o zaman gidelim Çorlulu Ali Paşaya
Siparişi verelim kurulalım köşeye
Belki de günlerdir açsın, öncelikle bişe ye

Burası Çorlulu Ali Paşa Medresesi
Bir yanda halı, kilim satan esnafın sesi
Diğer yanda nargilenin gelir keskin nefesi

Tamam artık ver bir sigara yakalım dertleri
Buğulayalım beyni, anmasın malum o fertleri
Gelsin tütünlerin o canım en sertleri

Ara sıra buyan bak, çek şöyle bir nargile
Karıştır dumanını sigara dumanı ile
Umutların göğsüne bütün gücünle üfle

Hepsini harcama ama birazda yarına kalsın
Tazelenen duyguların dinlensin de dem alsın
Sen ki sonu gelmeyecek koskoca bir masalsın

Çıkınca buradan biraz aygın, biraz baygın yürürüz
Daha da olmazsa birbirimizi eve kadar sürürüz
Belki ayıkken göremediklerimizi bu haldeyken görürüz

İstanbul’da öğrencisin üstüne üstlük âşıksın
Eyvah, “anan kuruya”, “vah yazık”, “canım çıksın”
İnsan deli olmalı, vallahi sen kaçıksın

İhsan POLAT 23.12.2008 İspir