Cihanın bağı bahçesi dolsa da rengarenk güllerle,
Benim gözüm yârdan başkasını görmez ki kardaş.
Dünya malı senin olsun, bırak o süslü ellerle,
Yardan gayrısına güzel demem, yeminliyim baştan başa ben kardaş.

​Güzeller sultanı olsa, taç giyse şu yalan dünyada,
Ne kâkülü eder bir teli, ne gülüşü o yârimin.
O bir güneş gibi doğar ruhuma akşamlı rüyada,
Benim gönlüm ocağında yanar, kurbanıdır o ismin.

​Bakma öyle hileli gözlerle şu fani pazar yerinden,
Gönül bir kere konduysa o eşsiz gülün dalına,
Başka bir bahar aramaz, vazgeçer bütün serinden,
Yardan gayrısına güzel demem, kurbanım o ulu yoluna.

​Bilirim bu dünya fanidir, gelir geçer bütün bu dağlar,
Ne sultanlar taht bırakır, ne de süslü saraylar kalır.
Lakin bu yürek var ya, sadece yâr diye inler, ağlar,
Yardan gayrısına güzel demen, bu can ancak ona varır.

​Ey cihan! Ne kadar güzellik varsa ser önüme sakınmadan,
Benim pazarım bir tanedir, o da o nazlı yârin eli.
Başka bir yüzde aramam huzuru, başka kapıdan bakmadan,
Yardan gayrısına güzel demem, bu da benim son sözüm, ezelî...

Recep Hayal
Hayaloğlu