İki damla yaş
konar gözlerimin kıyısına.

Biri söyleyemediğim söz,
öteki
dilimden düşmeyen adın...

Bir süre beklerler
gitmekle kalmak arasında,
tıpkı benim gibi.

Sonra biri süzülür yanağımdan;
ardından diğeri...

Sanki gözlerim
içimde yıllardır biriktirdiğim
bütün vedaları
birer birer uğurluyordur.

Ben gitmeyi
hiç beceremedim aslında.

Arkamda bıraktığım
her şey
bir parçasını aldı benden.

Bir sokak,
bir koku,
yarım kalmış bir bakış,
kapıda unutulmuş
son bir el sallayış...

Hepsi benimle geldi.

Şimdi anlıyorum;
bazı ayrılıklar
ayaklarla yaşanmıyor.

İnsan bazen
aynı yerde kalıp
çok uzaklara gidiyor.

Ve bazı vedalar
dudaktan çıkmıyor;
gözlerin sessizliğinde
tamamlanıyor.

Benim gidişlerim
hep biraz ıslak oldu.

Çünkü ne zaman
birini ardımda bıraksam,
gözlerim
kalbimin söyleyemediğini
benim yerime söyledi.

Belki de bu yüzden
her vedada
bir damla daha eksildim.

Ama hâlâ
içimde bir yerlerde
sana ayrılmış
küçücük bir ışık var.

Demek ki
her gidiş
son değilmiş...

Bazı yollar
insanı uzaklara değil,
yeniden kendine
çıkarırmış.