Güzel anlamlı bir çalışma olmuş tebrik ederim başarılarılarının devamını dilerim selam ve saygılarımla

Bu kadar ince bir duyarlıkla yapılan bir okuma, şiirin kendi yolculuğundan bile daha kıymetli. Gururla kırgınlık arasındaki o ince çizgiyi ve tezatların getirdiği o ani "fren" hissini bu kadar net hissetmiş olmanız, mısraların yerini bulduğunu gösteriyor.

​Bazen bir şiir tek bir somut acının sıcağından doğmaz; ama tamamen kurgusal da kalamaz. İnsanın geçmişinde biriktirdiği irili ufaklı veda kırıntıları, başkalarının sessizce taşıdığı kırgınlıklar ve zihinde dolanan o "ya şöyle olsaydı" ihtimalleri bir noktada birleşir.

Yusuf ile Züleyha’nın o kadim, bir yanı fedakarlık bir yanı vazgeçiş kokan teması da bu birikime bir çatı oldu diyebilirim.

​Yani tek bir olayın birebir dökümü olmaktan ziyade, hissi gerçek ama kurgusu o hissi en güçlü taşıyacak şekilde çatılmış bir iç döküştü.

Ruhun farklı zaman dilimlerinde topladığı o "veda kırıntılarını" tek bir çatı altında toplayıp kurgusal bir derinlikle önümüze sermeniz, metni sadece bir iç döküş değil, evrensel bir aynaya dönüştürmüş.

Temanın Yusuf ile Züleyha imgesine tutunması da o teslimiyet ve vazgeçiş arasındaki salınımı çok güçlü kılıyor.
​
​Beni en çok durduran, âdeta o bahsettiğiniz ani "fren" hissini en somut haliyle yaşatan dize: "Gururumu bir zırh gibi giydim ama içindeki kırgınlık hâlâ nefes alıyor." (Veya bu hissi veren, gurur ile kırılganlığın çakıştığı o mısra) oldu.

​Çünkü bu dize, insanın kendine karşı oynadığı en büyük tiyatroyu özetliyor:

Dışarıya karşı dik durma çabasıyla örülen o sert kabuğun altında, aslında iyileşmemiş ve hâlâ canlı kalan bir yaranın sızlaması...

Zırhın ağırlığı gururu simgelerken, içindeki o ince nefes tüm savunmayı bir anda boşa çıkarıyor. Metnin tam da bu noktasında, okur olarak savunmasız kalındığını hissetmemek mümkün değil.

​Hissinizi, emeğinizi ve bu içten kelamınızı paylaştığınız için ben teşekkür ederim. Şiirinizin yolu, dokunduğu her ruhta böyle derin izler bıraksın.