Şair, bir zamanlar doğumla ve şükürle aydınlanan eylülün zamanla ayrılık ve özlem mevsimine dönüşmesi şiire derin bir hüzün vermiş. “Bir eylül akşamı hayatım doğmuştu oysa” dizesi, dünyaya gelen bir canla anlatıcının da yeniden doğduğunu sade fakat güçlü biçimde duyuruyor. “Ben sendim, sen tek amacım” sözü, sevginin benliği aşarak bütünüyle evlada adanışını gösteriyor. Vazgeçişlerin ve eksilmelerin umutlu yarınlara dönüşmesi, şiirin ilk bölümünde fedakârlıkla beslenen bir sevgi kuruyor. “Çözdüm, sana yakıştıramadım. / Yakıştırdım, kabul edemedim. / Kabul ettim, yine yine özledim” dizelerindeki aşamalı tekrar, kırgınlığın akılla kabul edilse bile kalpte bir türlü tamamlanamadığını kendi halinde etkileyici biçimde anlatıyor. “Ben seni, senin gibi silemedim” dizesi ise bütün şiirin en yalın, en yaralı yüzleşmesi olarak öne çıkıyor. Doğum gününde söylenemeyen şükür, sevginin bitmediğini; yalnızca sessizliğe ve uzaklığa dönüştüğünü hissettiriyor. Başlangıçta ve finalde yinelenen “Eylül artık benim de hüzün mevsimim” sözü, şiiri başladığı acıya geri getirerek gönle kapanmayan bir mevsim bırakıyor. Şairi kutluyorum, kalbi selamlarımla.

“Eylül”, bir annenin evladıyla büyüyen sevgisini ve aynı sevginin taşıdığı derin hüznü çok içten anlatmış. “Sen yaşattın her ölümümü / Her düşüşüm seninle kalktı ayağa” dizeleri özellikle yüreğe dokunuyor. Başta ve sonda tekrarlanan “Eylül artık benim de hüzün mevsimim” sözü ise şiirin bütün acısını tek cümlede topluyor. Sessiz, kırgın ve çok gerçek… Kaleminize ve yüreğinize sağlık hocam...