YEVA, ardı ardına açılan hüzünlü hayat manzaraları, şiirde uzun ve sancılı bir yolculuğa çıkmışım duygusu bıraktı. “Bak orda zena” seslenişinin tekrarı; kuşları, kelebekleri, yaşlı adamı, eylül sokaklarını, bekleyen anneyi ve sevdalıyı aynı bakışın altında birleştiriyor. Yuvalarına dönen kuşların “sancılı nöbetleri” ile ateş vadisinde yanan kelebekler, yaşamın daha başlangıcında taşınan yorgunluğu ve aşkın yakıcılığını güçlü imgelerle duyuruyor. “Yaş ömrün yıllanması mı zena / yoksa daha hayatın / ilk yazında kederle yaşlanmak mı” sorusu, yaşlılığı takvimden çıkarıp insanın içine yerleştiren şiirin en derin sorgulamalarından biri olmuş. “Eylül giyinmiş sokaklar” ve baştan başa sararan afişler, mevsimi yalnızca doğaya değil, bütün şehrin üzerine giydiriyor. Oğlunun yolunu gözleyen annenin bekleyişinde ayın yıla, baharın kışa dönüşmesi, zamanın hasret içindeki ağır yürüyüşünü çok dokunaklı biçimde anlatıyor. “Eskidi telgrafın telleri” dizesi, gelmeyen haberin süresini tek başına taşıyan, şiirin gönlüne bırakılmış acı bir mühür gibi duruyor. Finalde taş duvar dibindeki sevdalının iki eliyle kalbini sıkması ve anlatıcının kendisini onunla bir tutması, önceki bütün görüntüleri kişisel bir sızıda topluyor. Kutluyorum, kalbi selamlarımla.