​Zamanın kalbi yoktur Vedat,
Bir bıçak gibi böler göğsünü orta yerinden
Sen sabah güneşinde ısınmak istersin
Bir bakmışsın başında ebabiller

​Kuşlar da vefasızdır Vedat,
Kanatları yalnız kendilerini taşımak içindir
Sen henüz dünün yasını tutarken,
Eksiliverir bir gökyüzü avuçlarında

​İnsan dediğin biraz yaradır zaten;
Kimse kimseyle kanatlanmıyor artık
Biraz sis ve biraz unutulmuş bir dua...
Kapısını çaldım sanırsın vefanın
Hiçkimse beliriyor eşikte olanca boyuyla
Ve yalnızlık buyur ediyor içeri.

Anlarsın kimi vedalar söylenmez Vedat,
Bir kapı sessizce kapanır,
Bir çay soğur masanın üzerinde,
Bir isim silinir dilinden
Sen dilsiz kalırsın

​Sonra akşam olur Vedat,
Güneş, sanki hiç doğmamış gibi çekilir kabuğuna.
Bir taş koyarsın göğsünün üzerine;
Kimse bilmez, o taşın altına ne gömdüğünü.

​Zamanın kalbi yoktur Vedat,
Ne bıraktığı yara iyileşir,
Ne başından eksilir ebabiller.