Ben de dünyayı sırtında taşıyanlardanım,
Her susuşta içten içe kanayanlardanım.
Kimse bilmez geceleri nasıl sabahladım,
Kendi yarama kendim merhem bağlayanlardanım.

Bazen bir kapı aradım, açılmadı yüzüme,
Bazen bir dost sandığım gölge düştü özüme.
Yine de kin büyütmedim kırılan gönlüme,
İnsan kalmak en büyük cevaptı ömrüme.

Kaç baharı uğurladım sessiz penceremden,
Kaç yağmuru sakladım gözlerimin derininden.
Bir ömür geçti sanki avuçlarımın içinden,
Yine de vazgeçmedim güzel günlerin peşinden.

Saçlarıma düşen aklar, yılların hatırası,
Her çizgide saklı kaldı ömrümün yarası.
Fakat insanı yaşatan yalnız ekmek, para değil;
Bir gönülde yer bulmaktır hayatın asıl mirası.

Ben de çok kez yıkıldım, kimseler görmedi,
İçimde kopan fırtınayı hiçbir liman bilmedi.
Ama her düşüşümde bir yanım yeniden dirildi,
Demek ki insan bitmedi, yalnızca biraz eskidi.

Varsın ağır olsun omzumdaki yılların yükü,
Varsın eksik kalsın hayatın bazı türküsü.
Ben hâlâ sevgi derim, hâlâ insanlık derim;
Çünkü karanlığı yenen, gönlündeki ışığın gücü.

Kıyamet kopsa bile içimde bir yer vardır,
En derin gecelerde bile sabaha nazar vardır.
Dünya ne hesabını sorarsa sorsun benden,
Bir temiz kalbin varsa, yaşamaya değer hayat vardır.

Ben küllerimle öğrendim yeniden doğmayı,
Yaralarımla öğrendim insanı anlamayı.
Hayat ne kadar acıtsa da son sözüm şudur:
Kaybetmek kader olabilir, ama insanlığını kaybetmek asıl yenilgidir.

Özkan Değirmenci
16.09.2026