Issızlığın koynunda... ruha yoldaştır uzlet,
Aklın sınırlarında... nöbet tutuyor cinnet.
Hangi yana uzansam... etrafım koyu zulmet,
Kendi düğümlerime... olmuşum ben giriftâr.

Sevda diye içtiğim... aklı kemiren evham,
Zehir zemberek oldu... sükût eyleyen meram.
Bir meçhule yürüyor... ömür denilen encam,
Kendi vurduğum avın... oldum sonunda şikâr.

Göğsümü parçalıyor... bî-aman kara firak,
Kapandı basiretim... acz içinde bu idrak.
Çırpındıkça batıyor... ruha saplanan mızrak,
Kendi öz vücuduma... oldum en büyük ağyâr.

Kan ağlıyor içimde... paramparça hafıza!
Teslim oldu bedenim... içteki bu enkaza!
Ne bir kaçış yolu var... ne sığınacak feza!
Kendi hüsranımıza... attık kanlı bir imza!

Feryat figan eylesem... duyulmuyor bir sâdâ!
Kayboldu benliğimiz... zifirî bu deryada!
Can çekişen ruhuma... ne şifa var ne devâ!
Kendi ellerim ile... ettim benliğe vedâ!


Kaybettiğim bir cenkmiş... içimdeki hezimet,
Sustukça kanar durmaz... dildeki o nedamet.
Tükendi tüm menziller... ufukta yok alamet,
Kendi ördüğüm ağda... asılı kaldım nâçâr.

Çöktü omuzlarıma... taşınmaz ağır vebâl,
Rengini yitiriyor... yorgun düşen bu cemâl.
Kesildi tüm umutlar... geri dönmesi muhâl,
Kendi yıkıntılarım... içinde kaldım bîmâr.

Karardı ufuklarım... iflas eyledi şuur,
Yerle yeksan oluyor... içteki o kör gurur.
Azaba gebe kaldı... kanayan bütün kusur,
Kendi darağacımda... ruhum çekildi berdâr.

Kan ağlıyor içimde... paramparça hafıza!
Teslim oldu bedenim... içteki bu enkaza!
Ne bir kaçış yolu var... ne sığınacak feza!
Kendi hüsranımıza... attık kanlı bir imza!

Feryat figan eylesem... duyulmuyor bir sâdâ!
Kayboldu benliğimiz... zifirî bu deryada!
Can çekişen ruhuma... ne şifa var ne devâ!
Kendi ellerim ile... ettim benliğe vedâ!