Gece, toprağın üzerine çekilince hüznün gölgesi,
Ruhumun tenhalığında sessiz bir ışık parıldar.
Sözlerin ötesinde, harflerin dindiği o kutlu eşikte
Bir nefes gibi sokulurum senin sonsuzluğuna.

​Bazen esen serin bir dağ rüzgârında duyarım adını,
Bazen göğsümdeki o tarifsiz, derin sızıda.
Yıllardır uzak göklerde aradığım ne varsa,
Meğer kalbimin en mahrem kıvrımlarında saklıymış.

​Ne bir hece ölçerim bu gece, ne kalıplara sığar kelam;
Çünkü niyaz, zincir tutmaz bir ırmak gibi akar gönülden.

"Bismillah" derim bir gece yarısı,
Ayaklarımı toprağa değil, senin merhametine basarım.
​Avuçlarımda sadece kırık bir mahcubiyet ve saf niyet,
Gözlerimde zerrelerin zikrinden süzülen o ak nur...

Kırık bir tesbihin taneleri gibi dağılıp giderken zaman,
Bütün yollarımı senin adınla birleştirir, seni anarım.
​Görünenin ötesinde bir gizli el tutar ellerimi,
Yalnızlığın soğuk duvarları birer sıcacık köprüye döner.

Karanlığa meydan okuyan bir ışık değilim ben;
O nurun yandığı kutlu mekânın divanında bir gölgeyim sadece.
​Ey kalplerin çeviricisi,
Ey görünenin ve görünmeyenin yegâne sahibi,
Kabul et bu harfsiz, içten süzülen duamı.
Bilirim ki sana gelen bütün yollar,
Yine senin sonsuz merhametinden geçer...

Hasan Ulu
Balıkesir