4
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
64
Okunma
Bu sabah
duvarın gölgesinde
küçücük bir çiçek açtı.
Kimse dikmemişti onu,
kimse çağırmamıştı baharı.
Kökü taşın arasında,
yüzü göğe dönüktü.
Bir gardiyan gördü onu;
Bir an durdu.
Çünkü çiçek,
betonun rengini bilmiyordu;
demirin dilinden
anlamıyordu,
kilidin sesinden korkmuyordu.
Akşama doğru
çiçeği kopardılar.
Taşların arasında
incecik bir boşluk kaldı.
O gece
koğuşun penceresinden
ay ışığı süzüldü içeri.
Kimse konuşmadı.
Ama herkes
o küçücük boşluğa baktı.
Sabah olduğunda
taşların arasından
başka bir filiz yükseliyordu.
Meğer bazı çiçeklerin,
karanlığa inat,
yeniden açmakmış
en büyük suçu.
5.0
100% (5)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz