Anne buraya gelip ne olur,
beni burada arama.
Hele kapıda adımı sorma.
_Alnımda şafak, koynumda bayrak var._
Üzülüp feryad koparma anne...
Sakın ağlama.
_Farz say, ben milletimin düğününe gidiyorum!_

Kaç zamandır yüzüm tıraşlı, heyecanla...
Gözlerim şafak bekledi.
Ellerim kelepçeli, kulağım gelecek haberlerde.
_Ama sırtım dik anne, hiç bükülmedim!_

Esarette ölümü özledim anne.
Tutsak ve onursuzca yaşamak istemedim.
Delice ölüme koştum.
_Çünkü köle gibi onursuz yaşamaktansa,
yiğit gibi ölmekti niyetim._

Ah verebilseydim keşke,
evladı için yüreği avucunda koşan her anneye.
Vatan için düşlerimle sınırsızım.
Her türlü esarete direnişimle gencim,
şaşkınlığımla çocuğum.
_Vatan ve dinim için inancımdır dağım._
Ağlamadım!

Pir Sultan’ı düşün anne, Şeyh Bedrettin’i.
Börklüce’yi, Torlak Kemal’i.
Onlar yandı ki biz aydınlanalım.
Onlar düştü ki biz kalkalım.
_Vatan için, özgürlük için canını verenleri düşün anne._
Düşün ki yüreğin sallansın.
Düşün ki o an, özgür ve güzel günlere inanan
_bin yusufcuk birden havalansın..._
_O yusufcuklar bizleriz anne!_

Beni buralarda arama anne.
Arama.
Kapıda adımı hiç sorma.
_Ben artık ülkemin her evinin oğluyum._
Saçlarına ak düşmüş,
üzülüp koparma anne, ağlama...
_Ben toprağa düşmedim, ben vatan için tohuma düştüm!_

Benim güzel annem,
ala şafağında ülkemin yıldız uçurmak varken,
oturup yıldızlar içinde kendi kanımı içmedim.
_Kendi kanımla bayrağa renk kattım!_

Ne garip duygu şu ölmek...
Öptüğüm eller geliyor aklıma.
Bir açıklaması vardır elbet giderken darağacına.
__Açıklaması şudur anne:
Vatan sağ olsun!__

Geride masa üstünde boynu bükük kaldı kağıt kalem.
Bağışla beni güzel annem,
oğul tadında bir mektup yazamadım diye.
Kızma bana...
__Ben mektubu kanımla yazdım anne,
her duvara astın.
Her Türk genci okusun diye!__

Elleri namusuma değsin istemedim.
Çizmeleriyle vatan toprağımı çiğnesin istemedim.
Gözleri güzel yurdumun insanlarına değsin istemedim.
Belki sevecektin, belki koklayacaktın,
belki bir ömür mutlu olacaktın.
Ama yaşamak ağrısı asıldı boynuma.
Oysa türkü tadında yaşamak isterdim...
_Ama destan yazmadan türkü olmaz anne!_

Ölmek ne garip şey anne!
Bayram kartlarının tutsaklığından aşıp bayramı,
sedef kakmalı bir kutuda
çocukların ellerine vermek isterdim.
Sonra... sonra bir kıza damdan düşer gibi vurulmak isterdim.
_Ama önce vatana sevdalıydım anne!_

Gecenin kıyısında durmuşum.
Kefenin cebi yok.
_Koynuma yıldız değil, vatan için ay-yıldız doldurmuşum._
Koşun çocuklar koşun!
Sabah üstüme üstüme geliyor...
_O sabah özgürlüğün sabahı!_

Kısacası güzel annem,
bir çiçeği düşünürken ürpermek yok.
Gülmek, umut etmek, özlemek,
mektup beklemek, gözleri ıraklara yatırmak yok.
_Ben ırağı değil, yarını fethettim anne!_

Ölmek ne garip şey diye düşünme anne!
Artık duvarları kanatırcasına tırnağımla
kahramanlık ve vatan sevgisi şiirleri yazamayacağım.
Mutlak bir inançla gözlerimi özgürlüğe dikeceğim.
Belki baba olamayacağım...
Ama kader...
Toprak olmak ne garip şey anne!
__Ama o toprakta bayrak dalgalanacak,
o bayrakta adın yaşayacak anne!__

Ölmek ne garip şey anne!
Uçurumlar ki sende büyür,
dağdır ki sende göçer.
Ben bayram derim, çiçek derim,
çam diplerine açmış kozalak derim,
gül yanaklı çocuğa benzer.
Yine de oğlunu yitirmek ne garip şey anne...
_Ama oğlun şehit oldu anne, başın göğe değsin!_

Vatan için her kavgada ölen benim.
Hürriyet için bayrak tutan, çarpışan.
Her kadın toprağı tırnaklayarak doğurur beni.
_Özlem benim, kavga benim, aşk benim..._
_Ve gurur benim anne!_

_Bekle beni anne..._
Bir sabah çıkagelirim.
Bir sabah anne, bir sabah.
Acını süpürmek için kapıyı açtığında,
adı başka, sesi başka
nice yaşıtım,
koynunda çiçeklerle
_çiçekler içinde YENİ BİR TÜRKİYE getirirler..._
_Ve o Türkiye’de senin adın baş köşede yazacak!_

Dinçer Dayı