Hayat hiç bir zaman bize mutlu olma şansı vermedi canım.
Çünkü biz hep,
kendimizden başka herkesin üzüntüsünü üzüntümüz,
acısını acımız yaptık.

Dünyanın öbür ucunda bile
hiç tanımadığımız bir insanın gözyaşları
içimizi parçaladı.

Sadece insanlara değil...
Sokak kedilerine ağladık,
ölen kuşların yasını tuttuk.

O zaman insanın halini sormaya ne hacet.

Yufka yürekli oluşumuz,
çoğu zaman hayat karşısında bizi zayıf yaptı.
Ama biliyor musun canım,
insanın insana yanması ne güzel şeydir.

Ne büyük erdemliktir
bilmediğin birinin derdine üzülebilmek,
hele çare aramak,
onun duası olmak.

Ben bütün hayatımda hep üzüldüm, hep yandım.
Ama yine de...

Yaşamak ne güzeldir canım.

İçimizde sevinerek,
insanları severek,
çevremizde sevilerek,
düşünerek...
Ve o vazgeçilmez,
acı veren sancılarını duyarak hayatın.

Dinçer Dayı