0
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
24
Okunma
Toprak sahne olurdu eski sokaklarda,
Çocukluk oynanırdı tozlu yollarda.
Bir tebeşir çizgisi, birazcık sabır,
Dokuz taş dizilirdi, oyun başlardı.
Sırayla atılırdı kiremit parçası,
Herkesin içindeydi kazanma hırsı.
Sekerek basılırdı kareler üstüne,
Dünya sığardı o küçük gönüllere.
Zaman nasıl da geçti, akıp gitti su gibi,
O oyunlar şimdi bir masalın özü gibi.
Şimdi ne o sokaklar kaldı ne o neşe,
Dokuz taş bir hatıra, saklı bir köşe.
Hayaloğlu der ki; dünya bir oyun alanı,
Taşlar dizilir, devrilir hayatın yalanı.
Gençlik bir nefesti, rüzgâr gibi esti geçti,
Kimi varını verdi, kimi yalnızlığı seçti.
Recep Hayal
Hayaloğlu
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
