Tahsin ŞAHİN'in (Kul SEYYAH) bu eseri, hayatın çilesiyle pişip olgunlaşan bir âşığın çileli ömür yolculuğunu ve musalla taşından kabre uzanan sonunu Âşık Veysel tadındaki samimi, yalın ve derin bir halk şiiri geleneğiyle dile getiren çok dokunaklı bir ağıt-koşma olmuş.

“Kara sevda boyasıyla / Boyadılar beni beni” şair sevdayı yalnızca romantik bir duygu olarak değil, insanın bütün varlığını değiştiren karanlık ve ağır bir deneyim olarak anlatmış

“Bu dünyanın çilesiye / Yoğurdular beni beni”
Burada insan adeta ham bir hamur dünya ise onu acılar, kayıplar ve sınavlarla yoğuran bir yer.

“Kaynattılar”, “pişirdiler”, “haşladılar” gibi kelimelerin art arda gelmesi de tesafüfen yazılmamış bence Acının bir defalık değil, tekrar tekrar yaşandığını hissettirdi

“Güldüm geçtim ol çileme
Olgun etti beni beni”

Burada şair acının karşısında tamamen yenilmiyor. Yaşadığı şeyleri inkar etmiyor ama onlardan bir anlam çıkarıyor. Çile, onu yok etmek yerine olgunlaştırıyor.
“Kuraklığa gücenirim
Yel kurutur beni beni
Yağmur yağar yeşeririm
Gül ettiler beni beni”

Yani şair defalarca kurutulsa bile tamamen ölmüyor. Yağmur geldiğinde yeniden canlanıyor. Hatta sonunda “gül” oluyor.

“Sevda koydular sineme
Har eyledi beni beni”

Sevda kalbe konuluyor ama aynı zamanda har’a, yani kor ateşe dönüşüyor. Bu yüzden şiirde aşk, mutluluk veren bir şeyden çok insanı yakan, dönüştüren ve sınayan bir güç gibi.
şair güzel sandığı şeylerin aslında canını acıttığını fark ediyor. Beklenti ile gerçek arasındaki hayal kırıklığı şiirin duygularından biri.

“Söndürdüler güneşimi
Kör ettiler beni beni”

Burada artık yalnızca acı değil, umut ışığının söndürülmesi var

“Üç beş kürek toprak ile
Kapadılar beni beni”

ifadesi ölüm ve unutulmuşluk çağrışımı taşıyor. Bütün bu çilenin sonunda insanın toprağa dönmesi fikri var.
“Yenik düştüm her oyunda
Çok yordular beni beni”

bence “Ben güçsüzdüm” demekten ziyade “çok savaştım ve artık yoruldum” duygusunu var. Bu önemli bir fark. şiir pasif bir kurban gibi değil defalarca ayağa kalkmış, yürümüş, direnmiş ama sonunda yorgun düşmüş biri.


Şiir yalnızca “hayat bana kötülük etti” demiyor. Aynı zamanda “beni bütün bunlar yaptı” diyor. Yani çekilen çile, şairin kimliğinin bir parçasına dönüşmüş. Bu yüzden şiirde hem isyan hem kabulleniş, hem yaralanmışlık hem olgunluk, hem de sönmeye yüz tutmuş olsa da umut aynı anda var.


Bir kor olup yaktılar
Kül eyledi beni beni
Savurdular dört yana
Yel topladı beni beni

saygılar

Saygı değer kıymetli üstadım,
Bu dizelerde insan ömrünün ve çekilen çilelerin adeta bir sabır tezgahında dokunuşunu görüyoruz. Hayatın fırtınaları arasında yoğrulup pişmeyi, her acıdan bir olgunluk payı çıkarmayı anlatan mısralar okurun yüreğinde derin bir yankı uyandırıyor.
Sevdanın bazen dikenle bazen de bir avuç toprakla imtihanını işlerken, sabrın ve tevekkülün en saf halini hissettiriyorsunuz.
Kaleminizden dökülen bu emeğin ve samimiyetin hiç eksilmemesini dilerim; yüreğinize sağlık.