Bu duygu yüklü ve anlamlı gazelin genel vezni hece ölçüsü ritmine yakın bir ahenkle yazılmıştır.

Şiirin anlam, dil ve ölçü bakımından daha pürüzsüz akması için son dizelerdeki ritim aksamalarını gideren ve aruz/hece ahengini güçlendiren gözden geçirilmiş hali şu şekildedir:

​Vicdânı olan kim bulur mülk-i fenâda safâ?
Mertçe çeken insan bilir elbet ne imiş vefâ.
​Ömrün sonu bir hoş sadâ kalmakmış şu cihanda,

: Son kıtada kullanılan Zülâli mahlası, klasik divan şiiri ve âşık edebiyatı geleneğine uygun olarak esere edebi bir hüviyet kazandırmıştır.

​ Büyüklerin kahrını çekmeden, evlatlık vazifesini sevgi ve hürmetle yerine getirmenin insana kazandırdığı iç huzuru ve manevi mükafatı işlemektedir.

​Ahenk ve Dil: "Safâ, vefâ, cefâ, şekvâ, du’â, zîrâ" kafiyeleriyle sağlanan zengin redif ve uyak akışı şiire güçlü bir meşk havası vermektedir.

Emeğine sağlık