İnsan tabiatının çelişkilerini, nefsin zaaflarını ve insanoğlunun fani yapısını hicveden, aynı zamanda derin bir öz eleştiri barındıran çok samimi ve hikmetli bir şiir.
​
İnsanın övüldükçe kibirlenmesi, güçlendikçe düşmesi, nefsine kanması ve doyumsuzluğu çok net bir dille ifade edilmiş.
​
Çiçek gibi açıp solan", "Kuşlar gibi göçüp konan" ve "Sona yürür adım adım" dizeleriyle dünya hayatının geçiciliği ve ölüm hakikati vurgulanmış.
​
Hak'tan uzaklaşan dil, nurdan yoksun öz ve çıkar uğruna satılan dostluklar üzerinden insanoğlunun ahlaki yozlaşması

Mahlas dizesinde ("Ergül'üm, biter inadım") yer alan kabulleniş, dünya hırsının ve inadının ölümle son bulacağını, geriye sadece hoş bir seda veya ismin kalacağını hatırlatarak şiiri güçlü bir bitişe ulaştırıyor.

​Halk edebiyatı geleneğinin öğüt veren, aynayı kendine tutan (seyr-i sülûk ve öz eleştiri) üslubunu oldukça başarılı bir şekilde yansıtıyor.

Kalemine yüreğine emeğine sağlık