On iki yıldır yapayalnızım
kimsem yok .

Yıllarca iki kızımı kucağımda büyüttüm
Onlara masallar anlattım
uykuda saçlarını okşadım
ateşleri yükselince sabaha kadar başlarında bekledim .

ağladıklarında bağrıma bastım
güldüklerinde dünyalar benim oldu .

Onlara verdiğim her nefes
her gece uykusuzluğu
her sabah sevinci
her akşam özlemi
hepsi boşa gitti.

Bir gün ansızın gittiler
anneleriyle birlikte
kapıyı kapattılar
ardlarına bakmadılar.

O günden beri
on iki uzun yıl
bir babanın yüreği kanıyor
her sabah uyandığımda
yastığımda onların kokusu yok
her akşam yatağa girdiğimde
kapı sesi bekliyorum
belki gelirler diye
ama gelmiyorlar

Doğum günlerinde
bayramlarda
hastalandığımda
kalbim durduğunda bile
bir telefon
bir mesaj
bir “baban nasılsın” sözü duymadım.

Onlara verdiğim sevgiyi
onlara sunduğum emeği
onlara adadığım ömrü
hiç sormadan unuttular.

Ben onların babasıydım
onlar benim her şeyimdi
şimdi ben onların unuttuğu
yabancı bir adam oldum .

Geceleri
karanlıkta
gözlerim açık
tavana bakıyorum
içimden “kızlarım” diye sesleniyorum
cevap gelmiyor
sadece sessizlik
sadece yalnızlık
sadece acı.

Bir babanın en ağır yükü
evlatlarının yüzünü görmemek
seslerini duymamak
onların büyüdüğünü
mutlu olup olmadığını bilmemektir.

Ben o yükü on iki yıldır taşıyorum
sırtım büküldü
yüreğim çatladı
ama hâlâ onların babasıyım
hâlâ onları seviyorum
hâlâ özlüyorum .

Hayırsız çıktılar
vefasız çıktılar
ama ben babalık yapmaya
özlem çekmeye
acı çekmeye devam ediyorum.

Kul Yorgun der ki
bu acı dindirilemez
bu yalnızlık anlatılamaz
bir babanın yüreğindeki yangın
sönmez
sadece
yanar
yanar
yanar....!!

Gazi Şahin
Kul Yorgun

1 Eylül 2026 Salı
Saat:18:50