Ağustosu da yolcu ettik;
Sarı yaprakların fısıltısıyla, serin bir rüzgâr düştü sokaklara
Güneşin kavruk gölgesi çekildi zamanın kuytusuna,
Eylül düştü takvimden, bakışları demli bir veda,

Gelişi bir fırtına öncesi sessizliği;
Yaprakların ruhunu soyup rüzgâra savuran,
Özlemle hüzün arasında bir gece yarısı melodisi

Ağustosu da yolcu ettik;
Yazın son çığlığı eritirken saatin kadranını,
Eylül sızdı tül perdelerin arasından;
Biraz leke, biraz kül, biraz da kırık bir kadife sesi...
Avuçlarımızda kuruyan güneş artıklarıyla
Açtık hüznün o ağır, süslü kapısını:
Hoş geldin, mevsimin en jilet gibi kesen sevdası.

Ağustosu da yolcu ettik;
Gündüzün şatafatlı yalanları bir bir çekildi sahneden,
Eylül çöktü gecenin gizli dikiş yerlerine.
Ne tam bir başlangıç bu, ne de sıradan bir bitiş;
Yazın son hevesini ceplerimizde söndüren,
Eski bir sitemin, en jantili, en kırık bestesi

Ağustosu da yolcu ettik;
Güneşin o mağrur tacını devirdik zamanın mahzenine.
Eylül, koyu sarı bir mürekkep gibi damladı takvime;
Biraz sitem, biraz tekinsiz bir şiir kokusuyla...
Şimdi rüzgâr, sokaklarda eski hesapların dökümünü yapıyor,
Bizse hüznün en fiyakalı kostümünü giydik üzerimize.

Ağustosu da yolcu ettik;
Eylül giydi o karanlık, o fiyakalı zırhını.
Söndürdük yazdan kalan son çılgın ateşi,
Devrediyoruz rüzgâra gecenin tüm sırrını

Ağustosu da yolcu ettik;
Eylül geldi en sararmışından
Babamı kaybettiğim aydır en hüzünlüsünden
Ve senin bırakıp gidişindir
Çok yapraklar döküldü ömrümde
Kaç Eylül daha gelecek
Kaç yaprak daha dökülecek kim bilir…

SEDAT KESİM