1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
39
Okunma
Kendimizi
değişmeyen bir bedenin içinde
tamamlanmış sanmak,
aklın sessizce ördüğü
bir kafestir.
Oysa içimizde
nurdan bir sarkaç salınır;
gönül, merkezinden geçerek
durmadan kendine döner.
Her salınımda
taşıdığı hakikate dokunur,
özüne geri döner.
Hayat, başka bir biçimde
yeniden uyanır.
Gökten yere inen
görünmez bir bağ,
yalnızca yıldızları değil,
insanın göğsündeki yükü de
kendine çeker.
Zihnin ezber durakları
bu dikey ağırlıkla sertleşir;
hareketin izleri
sessizce silinir.
Oysa
her dönüş
bir kopuş değildir.
Merkezden içeri
sessiz bir yol açılır;
gönül, orada
kendi derinliğini bulur.
Farkındalık,
yanılsamanın kabuğunu kırınca
bütün yolların
aynı sessiz kapıda
birleştiğini görür:
Kaynağın bağrındaki
ilk cevher.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz