ÖZLEDİM

Yıllar geçti aydınlığı görmedim
Görmek istediğim yüzü özledim
Hicap ettim hiç kimseye sormadım
Ruhumu okşayan sözü özledim

Yaylalarda ne hayaller kurardım
Taştan taşa seker kendim yorardım
Mor menekşe lale sümbül dererdim
Mis kokulu bahar yazı özledim

Bir başka olurdu düğünler toylar
Neşeyle geçerdi haftalar aylar
Saygıda sonsuzdu bayanlar baylar
Atadan sürdüğüm izi özledim

Yağmuru bir başka kar’ı bir başka
Ateşi bir başka koru bir başka
Yaylada otlayan sürü bir başka
Dağları bayırı düzü özledim

Seven insanlara kol açıp gittim
Belki gönül kırdım belki incittim
Dostu ahbapları bütün kaybettim
Gelin dostlar gelin sizi özledim

Her taraf ormanlık çam ile meşe
Cıvıl cıvıl kuşlar verirdi neşe
Horoz sesleriyle giderdik işe
Asfaltsız yollarda tozu özledim

Üstümüze çöktü zamanın kiri
Dönülmez yoldayız gidilmez geri
Her zaman boş durur sevdanın yeri
İçimde yaktığı közü özledim

On kişi yaşardık bir göz hanede
Etli sütlü yemez idik senede
Gururluyduk huzurluyduk genede
Anaya babaya nazı özledim

Bazen çul sererdik bazen de hasır
Sevgide saygıda etmezdik kusur
Şimdi zamaneye olmuşuz esir
Ahmet’im o eski bizi özledim